Jakiś czas temu mogliśmy podziwiać nauczyciela z Północnej Karoliny w Stanach Zjednoczonych – Barry’ego White’a Jr. jak wita się z każdym uczniem w bardzo ciekawy sposób. Widać, że jest wesoło. Dzieciaki czekają na przywitanie ze swoim nauczycielem. Lubią go i mają do niego szacunek. Podobnie było z panią Sparks, która przed lekcją witała się ze swoimi Milusińskimi. Każde dziecko wybierało jeden z czterech obrazków. Był to taniec, przytulas, „piąteczka” i coś, co przypomina rękę/łokieć? – ale nikt tego nie wybrał 🙂 Wystarczy naprawdę nie dużo czasu, by zbudować fajną relację z uczniami. A może na wf-ie również witać się w podobny sposób, co Ty na to? Zazwyczaj na lekcji wychowania fizycznego przywtanie wygląda tak, że uczniowie ustawiają się w szeregu lub w dwuszeregu, nauczyciel staje przed grupą i mówi: „Czołem klasa”, a klasa odpowiada głośno: „Czołem”. W ten sam sposób można również pożegnać się z klasą. Jest to jak najbardziej fajny sposób, ale tak się zastanawiam, czy jeszcze jakoś inaczej można się witać z uczniami? Aneta odpowiedziała mi: „U mnie w szkole podstawowej nauczyciele na powitanie ustawiają dzieci w szeregu (nawet jak jest ich ponad 20…) Powitanie jest zwyczajne. Na pożegnanie jest: czołem klasa – CZOŁEM. Okropnie tego nie lubię więc ja tego nie praktykuję. Ja natomiast powitania mam zwyczajne, ustawiam ich w dwuszeregu lub siadamy w gromadzie jak jest do omówienia jakiś temat. Zdarza się nierzadko że pytam jak minął im dzień, weekend, co słychać. Na pożegnanie z młodszymi klasami przybijamy sobie piąteczki. Bardzo to lubią i dopominają się. Ze starszymi klasyczne podsumowanie zajęć podziękowanie i do widzenia.” A Tobie zdarza się uciąć sobie małą pogawędkę z klasą przed rozpoczęciem lekcji? Okej! A teraz obiecane sposoby. Zebrałam ich 10! Daj znać, który spodobał Ci się najbardziej. A może któryś z tych sposobów stosujesz na swoich lekcjach??? #10 sposobów przywitania się z uczniami na lekcji wf-u 1. PRZYWITANIE INDYWIDUALNE Uczniowie mogą stać tak jak u amerykańskich nauczycieli przed np. salą gimnastyczną, albo mogą stać w szeregu na sali lub w jakimkolwiek innym miejscu. Każdy uczeń wymyśla krótkie przywitanie z nauczycielem. Na pewno na początku będzie trudno wszystko spamiętać, ale myślę, że szybko można się tego nauczyć. Zobacz jak fenomenalnie wita się ze swoimi uczniami Barry White Jr. A tu jeszcze jedna pani i jej przywitania 🙂 2. WYBIERZ OBRAZEK Tu bierzemy przykład z pani Sparks. Każdy uczeń pokazuje jeden z obrazków, na którym jest sposób przywitania. Wygląda to baaaardzo wesoło. Przykłady obrazków? – „piąteczka” – „piąteczka” górna/dolna/prawa/lewa – podwójna „piąteczka” górna/dolna – podwójna „piąteczka” górna + dolna – jednoczesna „piąteczka” górna i dolna + zmiana (ustawienie ręki stroną grzbietową, a druga dłonią + szybka zmiana) + na koniec przybicie podwójnej „piąteczki”. To było np. moje przywitanie z kolegą w szkole z liceum…zresztą miał takie przywitania (różne, z każdym inne) z wieloma kolegami i koleżankami. Jakiś czas temu na jego ślubie po dłuuugim czasie – też się tak przywitaliśmy…to się pamięta! – „żółwik” – „przytulas” – podanie sobie ręki – taniec – przybicie stopą – prawą/lewą – słowne przywitanie Zobacz jak wita się pani Sparks: 3. SŁOWNE PRZYWITANIE W OBCYM JĘZYKU Fajnie umieć się przywitać w obcym języku. Czemu nie wykorzystać tego też na wf-ie? Na każdej lekcji…inny język 🙂 Jak języki nam się skończą – powtarzamy. Albo np. tydzień używamy jednego przywitania – dzieciaki po tych kilku lekcjach na pewno zapamiętają jak przywitać się po włosku, rosyjsku, albo japońsku 😉 4. ĆWICZENIE Można wybrać kilka prostych i szybkich ćwiczeń i umieścić na rysunku/plakacie. Dzieciaki od razu wiedzą, że to wf 🙂 Można też podobnie zrobić jak wspomniane wcześniej przykłady. Cała klasa wykonuje np. jedno ćwiczenie. Ktoś wybiera, albo losuje. A może każdy wymyśli sobie jakieś swoje krótkie ulubione ćwiczenie i wykona je z nauczycielem. Fajnie jeśli na koniec będzie też jakieś przybicie „piątki”. Żeby to nie było jeszcze „suche” i typowe ćwiczenie. Połącz przysiad z wyskokiem i przybiciem piątek 🙂 Od razu weselej 🙂 Przykłady ćwiczeń: – przysiad – „pajacyk” – skłon w przód/w tył – krążenie rąk – skipy w miejscu A/C – przenoszenie ciężaru ciała z nogi na nogę – podskoki jednonóż/obunóż/ obunóż ze skrętem bioder – klaśnięcia pod kolanami – krążenie bioder – „pompka” – „krokodylek” – „agrafka” – „wkręcanie żarówek” itd. 5. HASŁO Każda klasa ma swoje hasło, które wymyśla. Wszyscy zbiegają się do wspólnego koła – jedna osoba mówi początek, reszta kończy…lub wszyscy mówią jednocześnie. 6. GEST/RUCH Nauczyciel wykonuje jakiś gest/ruch, a uczniowie wykonują w jego stronę to samo. Przykład? Zwykłe pomachanie ręką, uśmiech lub jakiś trudniejszy 🙂 7. WIERSZYK Uczniowie wraz z nauczycielem recytują ulubiony wierszyk lub wyliczankę. 8. PIOSENKA Uczniowie wraz z nauczycielem śpiewają krótką piosenkę, albo jej refren. 9. TANIEC Wszyscy tańczą nauczony wcześniej króciutki układ taneczny lub nauczyciel puszcza muzykę, a uczniowie poruszają się w jej rytm jak chcą. 10. PLĄS Uczniowie wraz z nauczyciel wykonują krótki pląs. Jakie przywitanie stosujesz na swoich lekcjach? źródło:

fot. Jolanta Okuniewska Zaraz wakacje. Szkoła ucichnie od gwarów dziecięcych głosów, w budynku zaczną się małe i większe remonty. Kiedy rozstajemy się ze swoimi uczniami tylko na czas letnich ferii, to rozstanie przebiega radośnie, wystarczy całus, przytulenie i po wszystkim. Ale kiedy przychodzi nam pożegnać uczniów, z którymi spędziliśmy trzy lata, to jest dużo trudniej. Relacje są najważniejsze Od pierwszych szkolnych dni staram się z moimi uczniami zbudować najlepsze relacje. To będzie procentować przez wszystkie lata. Dzieci będą widzieć we mnie przyjaciela, osobę, która jest im bliska nie dlatego, że spotykamy się codziennie, ale dlatego, że z otwartymi ramionami czekam na nich w drzwiach klasy. Że martwię się, gdy chorują, skaczę z radości, gdy osiągają najdrobniejsze sukcesy i czynią postępy. Budowanie relacji to wsłuchiwanie się w dziecięce głosy, podsumowanie dnia, tygodnia, miesiąca wspólnej pracy. Pierwszoklasiści na koniec dnia chętnie wypowiadali się jak im minął i co im się podobało. Na koniec tygodnia wypełniali tabelkę samooceny, taką małą ewaluację naszych zajęć. Na początku niektórzy mieli kłopot jak się ocenić, ale gdy wysłuchali wypowiedzi odważniejszych od siebie zrozumieli na czym to polega. Chętnie oceniali również moją pracę. Zdarzało się, że byłam zaskoczona, bo podobały się banalne zajęcia plastyczne, a mniej przygotowane pieczołowicie przeze mnie zajęcia o pogodzie, albo o wielorybach. Ale każde zdanie brałam sobie mocno do serca, w końcu to dla dzieci pędzę co rano do szkoły, to ich radość jest moją radością a smutek moim smutkiem. Taka wrażliwość pojawi się dopiero wtedy, gdy uda nam się zbudować prawidłowe relacje. Relacje oparte na szacunku i miłości. Pożegnanie Zbliża się ostatni dzień w klasie trzeciej. Moi uczniowie od września rozpoczną naukę w czwartej klasie. Mimo, że w tym samym budynku, to już nie będę mogła przyglądać się im podczas pracy i radować się ich pomysłami. O tym myślę już od marca i od wiosny przygotowuję dzieci oraz siebie na nasze rozstanie. Zawsze na koniec klasy trzeciej przygotowuję pamiętnik i wędruje on od domu do domu, a dzieci wklejają swoje zdjęcie i wpisują się do niego. Mam takich pamiętników tyle, ile klas uczyłam. Cieszę się, że kiedyś wpadłam na taki pomysł, chętnie przeglądam te pamiętniki w jakieś markotne dla mnie dni i wspominam moich uczniów. Łatwo się wtedy rozchmurzyć, a nawet zaśmiać. Doskonała pigułka na poprawę humoru. Fot. 1. Pamiętnik z 2008 roku i wpis do Foto-książki. Fot. Jolanta Okuniewska. Tym razem zrobiłam nieco inaczej – rozdałam dzieciom kolorowe kartki z bloku technicznego i poprosiłam o pamiętnikowy wpis ze zdjęciem. Te kartki złożę w pamiętnik, dzięki temu zajmie mniej miejsca, bo moje pudełko na szkolne pamiątki robi się za małe. Pamiętniki są grube, a wpisów zwykle jest około 30. W tym roku szkolnym na pożegnanie wszyscy dostaniemy Photo Książkę. To będzie niespodzianka również dla mnie. Czekam z biciem serca. Kartki z pamiętnika z 2017 roku. Fot. Jolanta Okuniewska. W maju zaczynamy wspomnienia naszych trzech lat. Oglądamy klasowy blog, przypominamy sobie ciekawe i zaskakujące wydarzenia. Dzieci opowiadają co zapamiętały i co było dla nich ważne. Bardzo to lubię, bo pamiętają takie drobiazgi, które mi umknęły, a dzięki nim o nich wiem. Potem piszą swoje wspomnienia na kartkach, ilustrują je. Zachowam te kartki na pamiątkę, bo przemyślenia moich uczniów są przepiękne, refleksyjne, a często też zabawne. Mam taką szczególną karteczkę od Klaudii. Napisała mi tak – "Dziękuję Pani, że mnie Pani uczyła przez trzy lata i przepraszam, że musiała Pani na mnie zdzierać gardło". Zawsze jak to czytam, to się uśmiecham. Nie musiałam zdzierać gardła, na szczęście zbudowane relacje pozwalały mi na dobrą komunikację z dziećmi. Odwoływałam się do uczuć, to działa najlepiej. W tym roku powstał motyl – chmura wyrazowa złożona ze słów, które kojarzą się moim uczniom z ich szkołą, ze szkołą w sali 106. Na pierwszym miejscu emocje. Moi uczniowie są ich świadomi, jestem z nich dumna. Fot. 3. Nasz motyl – chmura wyrazów. Od kilku lat piszę do moich uczniów listy. Zawsze otrzymują je na półrocze i koniec roku szkolnego. To osobiste słowa skierowane do każdego dziecka i wiem, że bardzo na nie czekają. Dopytują, czy zaczęłam listy pisać i kiedy im je wręczę. Listy piszę na komputerze, więc nie zabiera mi to za dużo czasu, ale staram się by każdy list zawierał słowa podkreślające mocne strony dziecka, dziękuję za wysiłek i daję jakieś wskazówki na przyszłość. Na koniec klasy trzeciej piszę listy ręcznie. To już zabiera nieco więcej czasu, ale również mi pozwala na pożegnanie się z dziećmi. Muszę niekiedy przerywać pisanie, wzruszenie nie pozwala mi na jego kontynuowanie. Przypominają mi się momenty smutne, pokonywanie trudności, nasze sukcesy, a często i porażki. Rozmyślam jak dużo razem przeszliśmy, ile trudności udało nam się pokonać, jak uśmiechy moich uczniów pomagały mi w smutnych chwilach. Dla równowagi zajmuję się domowymi czynnościami i po chwili znowu wracam do pisania. W taki sposób przygotowuję się na pożegnanie moich uczniów, ostatniego dnia jestem gotowa, "przepracowałam" to w sobie. Jest mi lżej. Fot. 4. Listy pisane ręcznie. Fot. Jolanta Okuniewska. 23 czerwca rozstaję się z kolejną klasą, kolejne dzieci wypuszczam z rozpostartymi skrzydłami ku dniom pełnym wyzwań, zaciekawień i radości. Wiedzą, że w moim sercu mają stałe miejsce, że są nadal dla mnie ważne. Tyle razy im to powtarzałam, że musiało się im dosłownie wryć w pamięć. I niech tak pozostanie. Oddałam im dużo z siebie, ale też dużo otrzymałam. Bezinteresowna dziecięca przyjaźń, uwielbienie i podziw. W oczach małych dzieci zawsze jesteśmy piękne, młode i mądre. Zamykam oczy i widzę Juliannę jak tańczy, Nadię jak robi szpagat i mostek, Lenkę jak rysuje, Igę jak wycina kubraczek dla kotka z kartki papieru, Tosię jak opowiada o swoich podróżach, Grzesia jak ze zmarszczką na czole szybko liczy zadanie…. Z tymi dziećmi sięgałam po nagrody i wyróżnienia, to one najgłośniej piszczały, gdy byłam w finale światowego konkursu, rysowały portrety z motylami we włosach i różowym berecie, martwiły się kiedy wrócę z podróży. To dla nich wiozłam drobne prezenty, piekłam ciasteczka i szykowałam niespodzianki. Rozstanę się z nimi i przez wakacje będę szykować miejsce w sercu na kolejne dzieci, z którymi spotkam się we wrześniu. Taka kolej rzeczy. Rozstania i powitania. Najpełniej przeżywane, gdy zbudowaliśmy dobre relacje. One w szkole są najważniejsze. Fot. 5. Wspomnienia ucznia. Fot. Jolanta Okuniewska. Notka o autorce: Jolanta Okuniewska – nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej i języka angielskiego w Szkole Podstawowej nr 13 w Olsztynie, wieloletnia ambasadorka międzynarodowego programu eTwinning, finalistka światowego konkursu Global Teacher Prize 2016, Honorowy Profesor Oświaty. Niniejszy wpis ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA

^{Na zamówienie. Innym pomysłem na prezent mogą być spersonalizowane gadżety reklamowe, które możemy zamówić np. na allegro. Brelok z logo szkoły (ok. 2zł), magnes ze zdjęciem klasowym (ok. 1zł), czy długopis z imieniem ucznia (ok. 1,50 zł) to tylko niektóre propozycje. Bywa jednak czasem, że zbyt późno zdecydowaliśmy się na} ^{Powoli zbliża się zakończenie roku szkolnego. Zżyliśmy się ze swoimi uczniami, a oni z nami. Wkrótce przyjdą wakację i nie będziemy się z nimi widzieć przez dłuższy czas. Są jednak klasy, które kończą szkołę. Wtedy zawsze w mojej głowie pojawia się myśl: czy będzie mi dane się jeszcze z nimi kiedyś zobaczyć? Z częścią na pewno tak, utrzymamy kontakt, z innymi rzadziej, ale napiszemy czasem do siebie, z niektórymi uczniami spotkam się przez przypadek w sklepie, kinie, na ulicy. Jest jednak taka grupa, z którymi nie zobaczę się prawdopodobnie już nigdy. Taka jest kolej życia i bycia nauczycielem. Jedni uczniowie odchodzą, inni przychodzą. Uważam, że pożegnanie klasy jest niesamowicie ważne. Stanowi ono zwieńczenie wszystkich lat spotykania się i treści przekazywanych swoim podopiecznym. Jest taka opinia, że najbardziej pamiętamy początek i koniec – wstęp i zakończenie wykładu, pierwsze i ostatnie zadanie na sprawdzianie, pierwszą i ostatnią osobę występującą w przedstawieniu. Myślę, że podobnie jest w szkole. Każdy uczeń dobrze pamięta pierwszą lekcję z danym nauczycielem, warto więc, żeby ta ostatnia była wyjątkowa. W tym artykule przedstawię moje propozycje do zorganizowania właśnie takiej lekcji. Mimo że uczę w szkole ponadpodstawowej, to myślę, że większość z nich będzie można dopasować do każdego poziomu wiekowego naszych Zapowiedź Przede wszystkim proponuję, żeby wyznaczyć oficjalną datę pożegnania – zazwyczaj jest ona wtedy, kiedy rzeczywiście wypada ostatnia lekcja religii w kalendarzu szkolnym. Należy wcześniej ją zapowiedzieć i przypominać klasie. Warto nadmienić, że będzie to wyjątkowy dzień z niespodziankami, na który wszyscy są zaproszeni. Wtedy taka lekcja zyska charakter uroczystości i uczniowie dołożą starań, by frekwencja wyniosła sto procent. Wielokrotnie mi się zdarzyło, że nie było kilku osób tego dnia w szkole, ale na tę ostatnią, pożegnalną lekcję wszyscy przyszli. Dla nich to też było coś ważnego oraz byli niesamowicie ciekawi, co to będą za zapowiadane niespodzianki. Lekcja pożegnalna Kiedy już nadejdzie dzień takiej lekcji, zaczynam od uroczystej przemowy, podczas której dziękuję za ich zachowanie, miłe gesty, każde „dzień dobry“, za indywidualne rozmowy, obdarzenie zaufaniem i za wszystkie sytuacje, dzięki którym ja też się uczyłam jak być lepszym nauczycielem i człowiekiem. Przepraszam również za to, co być może zdarzyło mi się zrobić, a nie jestem tego świadoma – za niesprawiedliwą ocenę, niedopatrzenie, słowa lub żart, przez które komuś mogło się zrobić przykro. Wielokrotnie odnoszę się też do trudnych wydarzeń, z którymi mieliśmy do czynienia oraz do śmiesznych sytuacji, które miały miejsce podczas katechezy. Na koniec składam ogólne życzenia o zdaniu matury, o dobrym życiu i zaznaczam, żeby zawsze szukali siły i pocieszenia w Panu Bogu. Zapewniam klasę o pamięci i modlitwie oraz że w razie potrzeby mogą na mnie liczyć. Zachęcam też do odzywania się, chwalenia sukcesami i radościami. Kiedy skończę już swoją wypowiedź, przechodzę do następnych elementów – niespodzianek na lekcji. Jest ich wiele, choć raczej nie przygotowuję wszystkich dla jednej klasy. Przedstawię je teraz w losowej kolejności, do wyboru, by nauczyciel sam mógł zdecydować, które jemu i jego podopiecznym najbardziej odpowiadają. Prezentacja ze zdjęć Jednym ze sposobów przypomnienia jak upływał czas w szkole i na lekcji religii jest zrobienie prezentacji ze zdjęć. Bardzo często wykonuję zdjęcia uczniom podczas ich pracy na lekcji, np. w trakcie pracy w grupie nad plakatami, podczas inscenizacji lub gdy biorą udział w akcjach wolontariatu szkolnego, który prowadzę. Oczywiście zdjęcia należy robić z uwzględnieniem przepisów RODO – poprosić o pisemną zgodę rodziców na robienie zdjęć na potrzeby końcowej prezentacji. Kiedy zbierze się zdjęcia z kilku lat, naprawdę wychodzi ich sporo. Wystarczy do jednego z darmowych programów wrzucić wszystkie fotografie, dodać wesołą muzykę i prezentacja gotowa. Na koniec można umieścić napis: „Uczyć Was było zaszczytem!” albo „Jestem z Was dumna!” lub po prostu „Do zobaczenia w przyszłości!” i podpisać się. Taki filmik wspólnie oglądany z klasą budzi wśród nich ogromne emocje – wzruszenie i śmiech ciągle się przeplatają. Tworzy się nostalgiczna atmosfera, która sprawia, że wszystkie słowa i czynności nauczyciela oraz klasy nabierają pewnego patosu, gdyż są jednymi z ostatnich w takim gronie. Cytaty z Pisma Świętego Przez cały czas prowadzenia katechezy w szkole mówię o tym, jaką Pismo Święte ma moc i czasem nawet jedno zdanie może mieć duży wpływ na człowieka. Myślę, że jest to dobry powód, by zaopatrzyć klasę w takie właśnie Słowo Boże na ich dalszą drogę. Przygotowuję w tym celu kartki z fragmentami z Pisma Świętego, zwijam w rulonik, przewiązuję wstążeczką, umieszczam w słoiku, który zabieram do szkoły i daję uczniom do losowania. Można też zaopatrzyć się w gotowe wydrukowane cytaty w formie kart, które można kupić w katolickich księgarniach internetowych. Znajdziemy tam na przykład „Wersety dla chłopców”, „Wersety dla dziewczynek”, „Modlitwy ze słowa Bożego, które dodadzą Ci sił”, „Inspirujące słowa, które rozwiną twoją wiarę“ i inne. W ofertach są nawet fragmenty z Pisma Świętego połączone ze słodyczami, np. „Ciasteczka z błogosławieństwem” albo „Boże krówki” z cytatami świętych. Kartki ze wspomnieniem Bywa, że są takie klasy, z którymi mamy niezwykle mocną więź – dobrze znamy praktycznie każdego ucznia, lubimy się, rozmawiamy po szkole itd. Dla takich grup przygotowuję coś specjalnego, choć nie ukrywam, czasochłonnego. Są to różne kartki-pocztówki, na których z jednej strony widnieje jakiś krajobraz i motywujące zdanie, a na drugiej piszę każdemu indywidualnie moje wspomnienie o nim oraz spersonalizowane życzenia na przyszłość. Budzą one niesamowite wzruszenie. Nawet po latach uczniowie odzywają się do mnie, zaczynając zdaniem: „Dzień dobry, znalazłem dziś kartkę od pani i tak mi się znów miło zrobiło...” Kapsuła czasu Moja kolejna propozycja jest kierowana raczej do młodzieży, wśród której znakomicie się sprawdza. Jej źródłem jest pewne osobiste doświadczenie z lat szkolnych. Kiedy byłam w klasie maturalnej, napisałam na wielkiej kartce swoje marzenia, poczynając od tych największych, a kończąc na zupełnie małych. Następnie położyłam tę kartkę na szafę, by nikt do niej nie zaglądał, jednak moja lista wpadła za mebel, który był przymocowany do ściany. Leżał tam przez dziesięć lat, aż do generalnego remontu. Kiedy ponownie otworzyłam, zakurzoną i nieco wyblakłą kartkę i gdy przeczytałam jej zawartość, zdałam sobie sprawę z niesamowitej rzeczy – prawie wszystkie moje marzenia się spełniły (choć niektóre były nieco abstrakcyjne). Świadomość, że marzenia naprawdę mogą się spełniać, była wtedy dla mnie odkryciem, którym postanowiłam podzielić się z moimi uczniami. Od tego czasu sama organizuję takie zadanie na koniec szkoły, często podczas lekcji pożegnalnej lub tydzień wcześniej. Wprowadzam jednak pewne modyfikacje. Pytania dotyczące przyszłości uczniów oraz różnych wartości,na które sami odpowiadają: Wypisz swoje marzenia (Gdzie chciałbyś pojechać? Co chciałbyś umieć robić? Co chciałbyś osiągnąć? W czym chciałbyś zostać mistrzem świata?). Gdzie chciałbyś mieszkać za dziesięć lat? Gdzie chciałbyś pracować za dziesięć lat? Jak chciałbyś wyglądać za dziesięć lat? (można narysować). Co daje ludziom największe poczucie szczęścia? Czym według ciebie jest miłość? Kim jest dla ciebie Bóg? Jak będzie wyglądać świat za dziesięć lat? Jak myślisz, kto z klasy: – będzie sławny, – zostanie osobą konsekrowaną, – jako pierwszy będzie miał dziecko. Co chciałbyś powiedzieć sobie czytającemu to za dziesięć lat? Tak przygotowane i wypełnione arkusze uczniowie wkładają do kolorowych kopert, zaklejają i zapisują na nich swój adres. Następnie ja zbieram wszystkie listy i trzymam u siebie w domu w specjalnie przygotowanym do tego celu miejscu. Za dziesięć lat moim zadaniem będzie zorganizowanie spotkania, na którym wszyscy z powrotem dostaną swoje arkusze i będą mogli skonfrontować myśli w nich zawarte z samym sobą sprzed lat. Gdyby jednak z mojej strony wzięcie udziału w takim wydarzeniu było niemożliwe, po prostu nakleję znaczek na każdej kopercie i wrzucę do skrzynki. Jestem pewna, że taka... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań magazynu "Katecheza" Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online Dostęp do filmów szkoleniowych ...i wiele więcej! Sprawdź} Trudno się dziwić — dziecko nie wie, na jak długo zostało samo, co ma zrobić i czy rodzic po niego wróci. Rozstanie i pożegnanie z dzieckiem jest pewnego rodzaju sygnałem, że „teraz jest czas na zabawę w przedszkolu”. Większość nauczycieli niechętnie rozmawia z uczniami o śmierci – często nie czują się wystarczająco kompetentni lub najzwyczajniej w świecie ogarnia ich lęk. Naukowcy dowodzą, że rozmowy na temat umierania oswajają ludzi z tym tematem i zmniejszają lęk przed śmiercią. Ich zdaniem powinno się dążyć do tego, by jak najwięcej wiedzieć o śmierci, bo naturalne jest, że spotka ona każdego, z reguły w nieoczekiwanym momencie. Artykuł ten koncentruje się na sposobach pracy z uczniami w sytuacji żałoby (np. śmierć ucznia, nauczyciela, kogoś bliskiego). Zawarte informacje można również wykorzystać na warsztatach profilaktycznych i modyfikować je odpowiednio dla wybranej grupy. To, co opisałam poniżej, wykorzystałam w tym roku szkolnym w swoim miejscu pracy. Nasz uczeń zginął w tragicznym wypadku, przez co opieką psychologiczną należało objąć całą klasę (9-latki). Poniższe techniki (przeważa dyskusja) nie zawiodły, dzieci otrzymały wsparcie emocjonalne i rozpoczęły proces żałoby po pożegnaniu się z kolegą. Warsztaty z dziećmi na temat śmierci, jak i w sytuacji, gdy odszedł ktoś ze społeczności szkolnej, mają luźną strukturę, bo nigdy nie da się przewidzieć reakcji uczestników zajęć. Jak rozplanować pracę? Przygotowując się do pracy z osobą w żałobie, warto przemyśleć i zaplanować działania. Pierwszym z nich jest informowanie. Należy przekazać dzieciom rzeczową informację odnośnie zdarzenia (by zapobiec plotkom i pomówieniom), uwzględniając ich możliwości komunikacyjne i poznawcze. Tylko szczera odpowiedź na pytania, stawiane często wielokrotnie, pomaga w oswojeniu tego doświadczenia oraz jego przeżyciu. Jeśli umiera uczeń ze szkoły, należy najpierw przekazać informację o śmierci rodzicom uczniów, którzy chodzili razem z dzieckiem do klasy, by nie dowiedzieli się o tym przypadkiem, wchodząc do szkoły. Kolejno, po przekazaniu uczniom informacji, należy zadbać o ich emocje i zapytać, jak czują się z tą wiadomością (nie naciskamy, by wypowiadały się wszystkie dzieci – tylko chętni – i uważnie obserwujemy reakcje emocjonalne poszczególnych uczestników zajęć). Po tym zadaniu warto jest podyskutować o życiu. Wskazać, że jest ono radością i wielkim darem, dlatego ludzie go chronią, np. rodzice dbają o zdrowie swoich dzieci. Można skłonić uczniów do rozważań nad tym, jak przeżywają każdy swój dzień. Czy należą do osób, które cieszą się, jeśli mają pół batona, że mogą go zjeść, czy już narzekają, że tej połowy nie ma? Nauczyciel ma poddać refleksji, że najważniejsze jest to, jakim człowiekiem jest się na co dzień, jak korzysta się z życia i na czym się Wiedza jako sposób na obniżenie lęku Kolejnym ćwiczeniem, które można wykonać na tym etapie, jest burza mózgów „z czym kojarzy się uczniom śmierć”? Dzięki temu zadaniu nauczyciel zorientuje się, jaką wiedzę na ten temat posiadają uczniowie.. Dorosły wskazuje, że życie ma wymiar biologiczny i duchowy. Tu można podyskutować, w zależności od wieku, co się dzieje z duszą, gdy ciało umiera. Wnioskiem z zadania powinno być stwierdzenie, że tak naprawdę nie można jednoznacznie stwierdzić jak to jest. Szczególny nacisk należy położyć na wyjaśnienie, co to znaczy nie żyć, być martwym. Potrzebna jest tu praca na konkretnych przykładach, np. osoba martwa nie oddycha, nie rusza się, nic nie je. Warto wykonać ćwiczenie, po czym poznajemy, że człowiek żyje lub jest martwy (można przygotować dwa plakaty sylwetek ludzkich i na nich zaznaczać). Zadanie to należy podsumować słowami, że wszystko co żyje kiedyś umiera, nie tylko ludzie, ale także zwierzęta i rośliny. Ponadto każdy kogoś w swoim życiu stracił, nie musi być to koniecznie człowiek. Na tym etapie bardzo ważne jest podkreślenie, że ludzie często nie rozmawiają o śmierci, bo się jej boją, a boją się jej, bo mało o niej wiedzą. Z tego powodu w dalszej części zajęć rozważa się przyczyny umierania. Może mieć to formę burzy mózgów, pracy w grupie, w której każda wypisze na kartce przykładowe przyczyny (np. ze starości, z powodu choroby, z powodu urazu, zatrucia czy wypadku). Szerzej omawia się tę przyczynę, która zaistniała w danej sytuacji. Żeby nie wystraszyć uczniów tym tematem, należy zaznaczyć, że śmierć ze starości jest najczęstsza i naturalna. Najrzadsze są wypadki, ale nie da się ich uniknąć, po prostu się zdarzają. Lekarze w przypadku śmiertelnej choroby również nie mają możliwości wymiany organów na nowe, dlatego ciało umiera. W tym momencie bardzo ważne jest zwrócenie uwagi na „liczbą żyć człowieka”. Współcześnie dzieci zainspirowane są grami komputerowymi, w których za pomocą jednego kliknięcia myszki dają życie lub je zabierają. Bardzo często w ich myśleniu zacierają się granice między światem rzeczywistym a wirtualnym. Z tego powodu musi pojawić się stwierdzenie, że jeśli ktoś umarł, to nie da się tego zmienić. Nie można nikomu przywrócić życia, nawet jeśli bardzo się tego chce. Człowiek ma tylko JEDNO życie. Z moich obserwacji wynika, że dzieci często są zdziwione tym stwierdzeniem. Wysnuwają wtedy takie wnioski, jak np. już nigdy nie powiem w złości „zabiję się”. Rozmawiając z uczniami o śmierci, trzeba także obalać mity, np.: „można spowodować czyjąś śmierć, jeśli się z tą osobą wcześniej pokłóciło” (dzieci mogą mieć jakieś niedokończone sprawy, zwłaszcza jeśli ktoś odchodzi nagle), „śmiercią można się zarazić”, „śmierć jest karą za złe zachowanie”. Stabilizacja emocji Dorośli podejmujący się rozmów na temat śmierci z założenia mają więcej doświadczeń życiowych w tym zakresie niż dzieci czy młodzież. Ich postawa (radzenie sobie vs unikanie) i umiejętność zapanowania nad emocjami jest niezwykle ważna, gdyż to od nich młodzi ludzie uczą się, jak poradzić sobie z tym trudnym doświadczeniem po raz pierwszy. Zadaniem dorosłego jest stabilizowanie emocji dzieci, pomoc w nazwaniu tych uczuć oraz wyrażeniu ich w sposób akceptowalny, bez względu na to, jakie są. Osoba, która podejmie się pracy z dzieckiem w sytuacji śmierci musi być z jednej strony empatyczna, a z drugiej musi być w stanie zachować dystans, który jest warunkiem udzielania dalszej pomocy. Ponadto dzieci muszą usłyszeć od dorosłego, że życie toczy się dalej i jego jakość z biegiem czasu może być w dalszym ciągu dobra. Nauczyciel powinien porozmawiać z dziećmi na temat żałoby i omówić z nimi jej etapy. Wskazać im, że jest to naturalny proces, który rozpoczyna się po śmierci kogoś bliskiego. Należy zaznaczyć, że żałoba wymaga czasu i może być wyrażana na różne sposoby. Etap ten wymaga bardzo dużej wyrozumiałości ze strony dorosłego. Musi być on przygotowany na różne komentarze dzieci, np. „ja go nie żałuję, bo mi dokuczał”, „dobrze że umarł, bo przepadła nam klasówka”. Tego typu reakcje zdarzają się czasami u dzieci i są naturalną reakcją na ekstremalną sytuację. Nauczyciel musi być świadomy, że nagła śmierć kogoś ze środowiska szkolnego może spotęgować żal i skomplikować proces żałoby, a nawet doprowadzić do wystąpienia PTSD (zespołu stresu pourazowego). Współcześnie dzieci zainspirowane są grami komputerowymi, w których za pomocą jednego kliknięcia myszki dają życie lub je zabierają. Bardzo często w ich myśleniu zacierają się granice między światem rzeczywistym a wirtualnym. Z tego powodu musi pojawić się stwierdzenie, że jeśli ktoś umarł, to nie da się tego zmienić. Nie można nikomu przywrócić życia, nawet jeśli bardzo się tego chce. Etapy żałoby Zadaniem, które należy wykonać z uczniami, jest omówienie etapów żałoby. Warto wskazać, że ogarniają nas wtedy różne uczucia, analogicznie jak np. w sytuacji, gdy coś zgubimy. Na początku nie możemy uwierzyć w stratę – mamy nadzieję, że nasza zguba się znajdzie (osoba, która umarła, wróci). Kiedy uświadamiamy sobie, że powrót jest niemożliwy, zaczyna ogarniać nas złość, którą musimy wyładować. Tłumaczymy, że czasem złości po czyjejś śmierci może ulżyć rysowanie, krzyczenie, skakanie, tupanie nogami, płacz. Dorosły zachęca do rozmawiania o swoich uczuciach z innymi, ale też do wyrzucania ich na zewnątrz – bez krzywdzenia innych – to powinno przynieść ulgę. Można się modlić, przytulać, wszystkie formy są dozwolone. Następnie zaczynają się negocjacje, np. niektórzy proszą Boga, by oddał zgubioną rzecz (zmarłą osobę). Jeśli to nie pomaga, zaczyna się odczuwanie smutku i żalu, że to coś zostało np. skradzione i czemu właśnie mi się to stało? (czemu mój bliski odszedł?). Na końcu zaczynamy godzić się z zaistniałą sytuacją (nie odzyskam zgubionej rzeczy) i dochodzimy do wniosku, że „tak miało być, ale my żyjemy dalej”. Uczniowie przeżywający śmierć kogoś bliskiego doświadczają poczucia bezradności, rozumianej jako brak wpływu na zaistniałą sytuację. Zadaniem dorosłego jest mobilizowanie ich do odzyskania poczucia zaradności. Należy pokazać uczniom, że mają wpływ na sytuację w postaci pożegnania ze zmarłym. Warto zastanowić się, w jaki sposób dziecko chciałoby pożegnać się ze zmarłym. Moż... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 10 wydań magazynu "Życie Szkoły" Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online Możliwość pobrania materiałów dodatkowych ...i wiele więcej! Sprawdź

POWITANKI na dobry początek dnia. Zaktualizowano: 15 sie 2022. Od jakiegoś czasu obserwuję nową modę na witanie się z uczniami. Pomysł ten uważam za bardzo ciekawy, ponieważ już od początku dnia rozbudza pozytywne emocje. Na Facebooku Radia Zet udostępniono film, na którym nauczycielka wita się z uczniami właśnie w ten sposób.

Nauczyciele aktywnie kształtują życie swoich uczniów. Działaj z sercem i umysłem, często są postrzegani jako osoby o szacunku. Ponieważ bycie nauczycielem to nie tylko zawód, to powołanie. Powołanie, aby przygotować młodych ludzi do ich późniejszego życia i dać im wiedzę, z której mogą korzystać przez długi czas. Na naszych stronach znajdziesz zestaw starannie dobranych życzeń dla nauczycieli. Kochani Nauczyciele, bądźcie wciąż z nami! Czy jesteśmy duzi czy jeszcze mali. Życzymy Wam szczęścia na następne lata – niech żyje i rozkwita nasza oświata!!! Dziękujemy za trud włożony w nasze wychowanie, za poświęcony czas i przekazaną wiedzę, za każdy pierwszy krok wprowadzający nas w krąg nowych, nieznanych spraw, za uśmiech, serce i cierpliwość… I choć świat się zmienia to nadal są w modzie szczere życzenia, którymi pragniemy dziś wyrazić wdzięczności wiele Dla Was, drodzy Nauczyciele!!! Wykształcenie to niezwykle cenny podarunek. Dziękujemy za wysiłek podczas codziennego budowania naszej wartości! W podzięce za edukacyjną podróż, życzymy samych radości i sukcesów, spełnienia marzeń, realizacji wszystkich wymarzonych celów i tego, by podejmowany trud zawsze był źródłem satysfakcji. Wdzięczność niewypowiedziana nie znaczy zbyt wiele, dlatego dziś krzyczymy: Dzięki Ci nasz nauczycielu!!! Dziękujemy za każdą lekcję, dzięki której mogliśmy powiększyć swoją wiedzę. Składamy Panu najserdeczniejsze życzenia. Dużo zdrowia, złotej cierpliwości, wytrwałości, mnogości sukcesów zawodowych i pociechy z uczniów. Dziękujemy za pokazanie nam, że porażki mogą nas czegoś pożytecznego nauczyć, że gdy przeżywamy trudności, możemy odkryć swą siłę, że miłość i życzliwość często znajdujemy w najciemniejsze dni. Dziękujemy, za ogrom pracy, który włożyliście w nasze wychowanie i edukację. Za te wszystkie lata starań, abyśmy z bagażem wiedzy i z podniesioną głową mogli wejść w dorosłe życie. Teraz, gdy kończy się etap szkoły (podstawowej, gimnazjum, średniej) i czekają nas nowe wyzwania, wiemy, że dzięki wam możemy spełniać swoje marzenia i dalej zdobywać wiedzę. Będziemy o was zawsze pamiętać i ciepło wspominać te lata spędzone w szkolnej ławce. Wszyscy nasi kochani nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud jaki jest wkładany przeogromny bukiet życzeń składamy. Jest dla nas Pani prawdziwym wzorem tego jaki powinien być Nauczyciel – życzliwość, dobroć, mądrość i cierpliwość. Jesteśmy wdzięczni za trud włożony w naszą naukę. Życzymy sukcesów w życiu zawodowym i osobistym. Dla najlepszej nauczycielki – naszej Pani Wychowawczyni składamy słoneczne życzenia: szczęścia, pełni radości, spełnienia marzeń i zdrowia. Do tych szczerych życzeń dokładamy jeszcze – wiele słońca i uśmiechu na twarzy. Koniec roku to czas podsumowań – jedno i najpiękniejsze słowo: Dziękujemy! Nauczycielu nasz drogi, kochany, dziś szkoły opuszczamy bramy, z odwagą i nadzieją w świat wyruszamy, pamiętając jak wiele Tobie zawdzięczamy! Dzisiaj koniec roku mamy, więc życzenia składamy: miło spędzonych wakacji, spełnienia swoich racji, wynagrodzenia za trud, by życie upływało jak z nut, by beztrosko czas płynął, tego uczniowie życzą. Żeby zadość było mało, swój podpisik tu składają. „Wykształcenie to dobro, którego nic nie jest w stanie nas pozbawić.“ W podziękowaniu, za trudną pracę i wskazanie właściwej drogi, życzymy dużo wytrwałości i dalszych sukcesów zawodowych. Za uśmiech, dobre słowo, zachętę do pracy gdy nic się nie udawało i pochwałę gdy wszystko szło dobrze. Za pomoc w odkrywaniu tego w czym jesteśmy najlepsi i przekonywanie, że możemy zrobić więcej niż się spodziewamy. Za pokazanie nam, że się liczymy i jesteśmy ważni. Za przełamanie strachu do rzeczy nieznanych i niezrozumiałych. Za to, że mogliśmy zawsze na Panią liczyć! Za trzy kolorowe lata nauki, które wniosły w nasze życie tak wiele radości… Dziękujemy Niech Wam nie zbraknie nigdy zdrowia, niech szkoła w dom się wspólny zmienia! Praca wychowawcy to praca niełatwa, bo często leniwa i krnąbrna jest dziatwa. Kocha ona figle i chętnie się czubi, lecz stroni od książki, uczyć się nie lubi. Trzeba dużo zdrowia, dużo czasu stracić, aby umysł ucznia rozwinąć, wzbogacić, który gdy dorośnie, dopiero zrozumie, jak jest w życiu ciężko, gdy się mało umie. Obiecujemy, że przekazana wiedza będzie przez nas należycie wykorzystana a pamięć o naszej Wychowawczyni zostanie na długo w naszych sercach! Wdzięczni wychowankowie klasy…. Życzymy Pani tak jak nikt nie życzy Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Z samego końca Pani serduszka. Życzenia pożegnalne dla nauczycieli są formalne, ale z sercem Pożegnanie z nauczycielami: Gdy nauczyciel wykazuje się sercem i zrozumieniem, może także zdobyć zaufanie każdego ucznia. Oczywiście, szacunek dla siebie także odgrywa istotną rolę. Ale sam szacunek nie wystarczy, dobry nauczyciel musi być w stanie przekonywująco przekazać swoim uczniom: Jestem jednym z was i to się nie zmieni. Co sprowadza nauczyciela z wszechstronnym horyzontem wiedzy, kiedy otwiera się przed nim inne niebo niż jego uczniów? Podczas gdy taki nauczyciel może odgrywać ważną rolę w reformie edukacji, nigdy nie będzie w stanie przekazać uczniom pasji do swojego przedmiotu. Pożegnaj nauczyciela- bo na to zasługuje Kiedy dobry nauczyciel żegna się ze szkołą, zwykle pozostawia dużą lukę, której nie da się łatwo wypełnić. Ponieważ brakuje mu dowcipu, uroku i życzliwości, które promieniowały tego konkretnego nauczyciela. Zaufanie każdego ucznia musi najpierw zostać odzyskane, a to tylko wtedy, gdy spotykasz uczniów na poziomie oczu i dajesz im jasne zrozumienie: Jestem jednym z was. Niezależnie od tego, czy nauczyciel przechodzi na emeryturę, czy też kończy klasę, oto pożegnalne słowa dla nauczycieli, aby wyrazić swoje uznanie i dać nauczycielowi lub nauczycielowi kilka miłych słów po drodze. Zyczenia dla nauczyciela – Uczniowie i nauczyciele: naturalna wrogość? Oczywiście, czasami w życiu szkolnym dochodzi do tarcia. Ale wielu uczniów również docenia swoich nauczycieli. Jesteś osobą pełną szacunku i jednocześnie towarzyszką w ważnej części życia. Nauczyciele nie tylko przekazują młodym ludziom faktyczną wiedzę, ale także wartości, zachęcają do dyskusji i pomagają im odnaleźć swoje miejsce w życiu. Najpóźniej, kiedy pożegnasz się z nauczycielem lub nauczycielem, nadszedł czas, aby podziękować. To się udaje z miłymi podziękowaniami i pożegnaniami dla nauczycieli. Kiedy dobry nauczyciel odchodzi, często zostawia dużą lukę. Właściwe słowa mogą to wyrazić. Na opracowaliśmy wiele różnych zyczen pożegnalnych dla nauczycieli: Gratulujemy przejścia na emeryturę, kiedy nauczyciel odchodzi na emeryturę, a także wypowiedzi, które opuszczają szkołę, kiedy klasa żegna się z nauczycielami. Niezależnie od tego, czy pod koniec szkoły podstawowej, gimnazjum, szkoły średniej czy szkoły zawodowej, pożegnalne oświadczenia dla nauczycieli są mile widziane, dziękuję za wydajność i wysiłek, jaki nauczyciel wykazał podczas wspólnego spędzania czasu. Możesz zainspirować się i odkryć słowa, które pomogą Ci pożegnać się z twoim nauczycielem. Odpowiednie życzenia, by pożegnać się z nauczycielami Wypowiedzi pożegnalne dla nauczycieli mogą przyjść na wiele różnych sposobów: na przykład na przyjęciu pożegnalnym. Lub piszesz kartkę z życzeniami do adopcji nauczyciela. W dzisiejszej erze cyfrowej klasa może również opuścić tablicę ogłoszeń na Facebooku, aby podziękować nauczycielowi za wspólny czas i pożegnać się. Cokolwiek chcesz pożegnać się z nauczycielem: Na naszej stronie znajdziesz wiele cytatów, mądrych słów, wersetów i miłych tekstów, które trochę osłodzą pożegnanie. To, czy pożegnasz się w zabawny, czy raczej formalny sposób, zależy wyłącznie od Ciebie. Zacznij przeglądać, przygotuj ładną kartkę pożegnalną dla nauczyciela z klasą lub przygotuj małą przemowę. Zebraliśmy inspiracje do pożegnalnych powiedzeń. Życzymy przyjemnego przeglądania! Pożegnanie ze szkołą podstawową Pożegnanie ze szkołą podstawową Przysłowia i życzenia Z podstawową szkołą, okres życia mija dla dzieci i zaczyna się nowy. Kiedy chłopcy i dziewczęta ukończyli czwartą klasę, przechodzą do niemieckiej szkoły średniej. Nowi koledzy i nauczyciele czekają na dzieci i musisz pożegnać się z ukochanymi przyjaciółmi, kolegami z klasy i nauczycielami. Przy tej okazji możesz odbyć podróż studencką lub szkolną, zorganizować imprezę klasową lub wspólnie robić różne rzeczy. Nauczyciele mogą napisać kartkę z życzeniami lub wysłać wypowiedzi kolegów z klasy. Oto zdjęcia z takimi pożegnalnymi powiedzeniami ze szkoły podstawowej, ale także krótkie teksty na listy i kartki z życzeniami, a także pomysły na rzeczy do pożegnania z czwartą klasą. Wszystkie zdjęcia, życzenia i słowa na tej stronie są bezpłatne do celów niekomercyjnych i mogą być używane do pożegnania się z własnym dzieckiem ze szkoły podstawowej. Jest wiele pozdrowień, ale także jedno lub drugie zabawne powiedzenie można znaleźć poniżej. W przypadku wszystkich zgłoszeń istnieje możliwość oceny, dzięki czemu czytelnicy mogą głosować na to, które pożegnalne zdania i pomysły są najpiękniejsze i które są mniej dobrze odbierane. Pomysły na pożegnanie ze szkołą podstawową Pod koniec osmej klasy możesz zrobić coś specjalnego razem ze uczniami i nauczycielami. To zależy od tego, ilu uczniów ukończyło szkołę podstawową i jak silna jest współpraca z równoległymi klasami. Oto kilka pomysłów na uroczystości, przyjęcia i inne pożegnalne zajęcia ze szkoły podstawowej. Najważniejsze jest, aby podczas imprezy uczestniczyło jak najwięcej rodziców, dzieci, nauczycieli i krewnych. Jeśli tylko garstka gości tam jest, zwykle nie ma odpowiedniego nastroju. Dlatego dobry pomysł jest bardzo ważny dla motywacji. Na zakończenie roku można zorganizować: wspólne grillowanie nocleg w namiocie wypad do ogrodu zoologicznego album ze wspomnieniami t-shirts Jestesmy ciekawi jak w waszej szkole jest organizowane zakonczenie roku? ^{Jak pożegnać się z długami 2016-05-01 admin Kredyt, pożyczki, długi Jeżeli ledwie wiążesz koniec z końcem i wzrasta ci dług na karcie kredytowej, to pora na dokonanie zmian.} ^{Drugi semestr roku szkolnego 2019/2020 stał się szczególnym czasem, niosącym wiele wyzwań dla nauczycieli, uczniów i rodziców. Edukacja szkolna w całości przeniosła się na zupełnie nową płaszczyznę online. Dotyczy to nie tylko przedmiotów szkolnych, ale również spraw wychowawczych, w tym zakończenia roku szkolnego. W artykule omówiono, w jaki sposób pożegnać uczniów przed wakacjami, inaczej niż działo się to w poprzednich jeszcze 93 % treściAby zobaczyć cały artykuł, zaloguj się lub zamów dostęp. Uzyskaj dostęp do portalu ePedagogika – czekają na Ciebie: Profesjonalne narzędzia do zajęć specjalistycznych i scenariusze na zajęcia z uczniami, rodzicami i nauczycielami Inspirujące artykuły, które poszerzą Twój warsztat pedagoga Bogata baza porad udzielanych przez psychologów, pedagogów specjalnych i prawników Uzyskaj dostęp do portalu » Masz już dostęp?Zaloguj się Autor: Katarzyna Okólska Magister pedagogiki w specjalności pedagogika resocjalizacyjna. Asystent na Wydziale Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego, pracuje nad rozprawą doktorską na temat pracy kuratorów sądowych w terenie z rodzinami. Wykonawca projektu naukowego dotyczącego badań biograficznych z udziałem rodziców dorosłych dzieci uzależnionych od alkoholu. Autorka artykułów naukowych w obszarze nauk społecznych. Pracowała w Specjalistycznym Psychiatrycznym Zespole Opieki Zdrowotnej w Łodzi, w stacjonarnym Oddziale Psychiatrii Dziecięcej.}

się u nich zaległości szkolnych oraz zwiększenie lub utrzymanie motywacji do uczenia się. Nie może jednak ono prowadzić do obniżenia podstawy programowej i nie wymagania od ucznia pracy na lekcjach. Także sam uczeń nie powinien czuć się zwolniony z obowiązku uczenia się i odrabiania lekcji, a jego

Kawafis to poeta piszący o klęsce, by nasze własne klęski nas nie złamały. W jego poezji żyje się pomimo nieodwracalnych strat, a bólu się nie wypiera. Ból się znosi. W najbliższych tygodniach co poniedziałek będziemy publikować kolejne odcinki cyklu Damiana Jankowskiego „Chodzi za mną wiersz”. Dziś pierwszy tekst: o utworze „Bóg opuszcza Antoniusza” Konstandinosa Kawafisa Jest 1 sierpnia 30 roku przed Chrystusem. Do uszu Marka Antoniusza dochodzi fałszywa wieść o śmierci Kleopatry, kobiety, z którą przeżył ostatnią dekadę swego życia, królowej Egiptu, z którą razem rządzili wschodnią częścią rzymskiego imperium. Już wcześniej zdradziły go flota i kawaleria, zaś piechota została rozbita przez wrogów. Przegrany sięga po sztylet, wbija go sobie w brzuch. W roku 1911 ostatnie godziny rzymskiego wodza czyni tematem jednego ze swoich wierszy Konstandinos Kawafis, najwybitniejszy poeta grecki XX wieku. „Bóg opuszcza Antoniusza”, moim zdaniem najwspanialszy z jego utworów, skupia jak w soczewce nurtujące aleksandryjskiego twórcę obsesje i motywy. Całość składa się raptem z dziewiętnastu wersów. Kawafis wykorzystuje opowieść Plutarcha o tym, jak kilka godzin przed śmiercią Antoniuszowi przywidział się roztańczony korowód dionizyjski. Miało to zwiastować jego zmierzch, zmierzch człowieka, którego lud nazywał „Nowym Dionizosem”. U poety dawny triumfator widzi oto przed sobą „niewidzialny pochód”, „z cudowną muzyką, z gwarem głosów”[1]. Wizja ta ma charakter elegijny, jest pożegnaniem wodza ze wszystkim, co traci. Przez lata – wiemy z podręczników do historii – zdobywał kolejne terytoria, zawierał sojusze, pokonywał wrogów za pomocą sprawnie prowadzonej polityki i na polach bitew. Teraz nadchodzi koniec. Przeciwnik jest tuż, tuż. Puka do bram miasta, które miało być dla Antoniusza domem, ostatnią przystanią. Co mu pozostaje? Kawafis radzi: „losu, co w końcu zawiódł cię, trudów, / co poszły na marne, planów, które wszystkie / okazały się pomyłką, nie opłakuj bez sensu”. Trzeba pożegnać „odchodzącą Aleksandrię”, nie oszukując się przy tym, że „to był tylko sen”, bo takie zachowanie – zdaniem aleksandryjczyka – jest poniżające. Lepiej podejść „spokojnym krokiem do okna”, by „ze wzruszeniem, ale nie z błaganiem, nie ze skargami tchórzów”, słuchać „wspaniałości ostatniej”. Jest w tej radzie oczywiście nawiązanie do rzymskiej dumy, do przekonania obywateli imperium – a Antoniusz był przecież jednym ze współtwórców jego potęgi! – o wyższości nad innymi, nawet nad zwycięzcami. Poeta kilka lat wcześniej stworzył utwór, w którym ten sam bohater słucha lamentujących nad nim kobiet. W reakcji „jego krew italska / ścięła się nagłym obrzydzeniem”. „I powiedział: Niech nad nim nie płaczą. / Bo to się na nic nie zda. / Niechże go raczej wysławiają w hymnach, / że był wspaniałym władcą, / że posiadał takie a takie bogactwa. / A jeśli teraz upadł, to nie upadł marnie, / lecz jak Rzymianin przez Rzymianina pobity”. Nie mogę się jednak oprzeć wrażeniu, że Kawafisowi, przynajmniej w tym późniejszym wierszu, chodzi o coś więcej. Że i owszem, „Bóg opuszcza Antoniusza” odnosi się do konkretnego zdarzenia w historii, ale też mówi daleko więcej. Czym jest tu Aleksandria? Symbolem wielkości wybitnego dowódcy, dowodem jego geniuszu? A może ukochanym miastem samego poety, w którym ten spędził prawie całe życie i po którego uliczkach beznadziejnie krążył, dostrzegając jedynie znikome przebłyski dawnej helleńskiej świetności i roztrząsając własną melancholię? Niemal dziewięćdziesiąt lat później parafrazy utworu dokona Leonard Cohen. W jego wersji Aleksandrię zastąpi Aleksandra, która „wsparta na ramieniu” boga miłości opuszcza kochanka. Zamiast tłumaczyć sobie, że wszystko mu się zdawało, kanadyjski pieśniarz nuci: „Od dawna gotów, że ten dzień nastanie, / Do okna podejdź, kilka dźwięków złów – / Świetną muzykę, śmiech Aleksandry, / I świeże brzmienie dawno danych słów”[2]. Byłeś, człowieku, „dziś wieczór raz jej godzien”, pamiętaj o tym. Pamięć to zresztą podstawowa obrona bohaterów Kawafisa. Zbroja przed beznadzieją. Poeta wydobywa ich z mroku historii (lub z własnej wyobraźni) i portretuje w momencie, gdy zawodzą wszelkie nadzieje, kiedy pozostaje bycie „pięknym w smutku” i powracanie myślą do dni, które bezpowrotnie minęły. Adam Zagajewski nazywał aleksandryjskiego twórcę „poetą porażki”. Dodałbym do tego pewne zastrzeżenie. Porażka – zwłaszcza w ostatnich dekadach – nabiera specyficznego zabarwienia: zgodnie na przykład z nomenklaturą sportową staje się wartościową nauczką, etapem na drodze do sukcesu, wręcz trampoliną do zwycięstwa. Kawafis byłby raczej poetą klęski, piewcą utraconego, pesymistą piękna. W jego poezji żyje się pomimo nieodwracalnych strat, a bólu się nie wypiera. Ból się znosi, egzystuje wraz z nim. A może jeszcze inaczej. W autorze „Czekając na barbarzyńców” jest żal, ale nie ma marazmu, raczej działanie, swoista praca pamięci, pozbawiona spektakularności i świadków. To „poeta klęski”, w takim samym stopniu, w jakim św. Paweł byłby „teologiem śmierci”. Ten drugi pisał, że trwa w nim śmierć, po to, by w innych rodziło się życie. Kawafis mógłby zanotować: niosę w sobie klęskę, naświetlam ją, by wasze własne klęski was nie przygniotły. Nie, Aleksandria z wiersza greckiego mistrza nie jest realnym miastem, nie ma jej na mapach świata. To marzenia, które z biegiem lat przegrywają z rzeczywistością. Odchodzi, bo Bóg, szczęście czy pomyślny los nie mogą nam towarzyszyć wiecznie. Odkrywamy wtedy, że nie zawsze jest niedziela, że nie wszystkie trudności zdołamy pokonać, że miłość naszego życia może niekoniecznie zniknie jak cohenowska kochanka, ale i tak nie pokona śmierci; wreszcie, że są burze, których przetrwać po prostu się nie da. Dostojna Aleksandria okazuje się siostrą tego, co Czesław Miłosz określał jako „TO”: „natknięcia się na kamienny mur, i zrozumienia, że ten mur nie ustąpi żadnym naszym błaganiom”. Sztuka polega tylko na tym, by uderzając weń, nie poddać się rozpaczy. By z godnością pożegnać utracone. Przeczytaj też: Nie zależy ode mnie, a jednak boli. Noce nad Markiem Aureliuszem [1] Cytaty z wierszy Kawafisa podaję w tłumaczeniu Zygmunta Kubiaka.[2] „Alexandra leaving”, tłum. Michał Kuźmiński. Damian Jankowski ur. 1992, publicysta, krytyk filmowy, redaktor portalu członek redakcji kwartalnika „Więź” i Zespołu Laboratorium „Więzi”. Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Autor trzech wywiadów rzek: „Innego cudu nie będzie” (z Wacławem Oszajcą SJ), „Nie ma wiary bez pytań” (z ks. Andrzejem Pęcherzewskim) oraz „Świat przyspiesza, ja zwalniam” (z Wojciechem Marczewskim). Mieszka w Warszawie. Więcej Zastanów się, jakie emocje mogą towarzyszyć nauczycielowi odchodzącemu ze szkoły (np. na emeryturę). Określ, jakich uczuć ty spodziewasz się doświadczyć w chwili, gdy przyjdzie ci opuścić szkołę podstawową i rozstać się z klasą.

Podstawowe pytanie, które zadają sobie wszyscy nauczyciele. Inspirując się jednym z artykułów amerykańskich podam cztery pytania, do których odpowiedzi mogą dać pewne wskazówki do poszukiwania odpowiedzi na pytanie tytułowe: Czy towarzyszę moim uczniom w ich uczeniu się? Czy ja jako uczeń chciałbym być tak nauczany? Czy byłabym zainteresowana? Czy daję uczniom możliwość wyboru? Czy daję uczniom szansę na współpracę? Komunikacja pomiędzy nauczycielem i uczniami – DIALOG Polega na rozpoznaniu – jak uczniowie się uczą i kiedy są zaangażowani w naukę, a kiedy nie. Można się tego dowiedzieć rozmawiając z uczniami na ten temat albo wnikliwie ich obserwując z jednoczesnym towarzyszeniu uczniom w ich pracy. Towarzyszenie nie oznacza sprawdzania, jak uczniom idzie praca, ale na rozmowie z nimi o ich pomysłach na wykonanie pracy i podrzucenie im różnych propozycji do wyboru. Komunikacja pomiędzy nauczycielem i uczniami może przyjmować różne formy, może to być rozmowa indywidualna, albo w grupie; rozmowa może odbywać się w czasie lekcji, ale też może być zdalna, np. można poprosić uczniów o wypełnienie ankiety, a może to być popołudniowy czat on line. Wszystko jest możliwe, co owocuje dialogiem. Czy towarzyszę moim uczniom w ich uczeniu się? Spojrzenie od strony ucznia Czy uczeń czuje się bezpieczny, czy może być zainteresowany tym, co robi, czy jest gotowy do uczenia się? Warto spróbować spojrzeć z pozycji ucznia, na to co dzieje się w klasie. Może tak się zdarzyć, że coś w klasie się dzieje ważnego, o czym nauczyciel nie wie, a chce mimo to prowadzić lekcje. Może też być tak, że uczniowie boją się zapowiedzianego sprawdzianu, który ma się odbyć na następnej lekcji i to blokuje ich myślenie. Warto również przyjrzeć się metodom, które stosujemy. Czy one powodują, że uczniowie chcą się zaangażować? Jeśli to jest np. polecenie – Zapoznaj się z tekstem i odpowiedz na pytania, to czy uczniowie chętnie wykonują to polecenie? Bardzo ważne jest rozpoznanie poziomu nudy, które fundujemy naszym uczniom. Jest to trudne zadanie dla nauczyciela, gdyż on sam przeważnie jest pasjonatem swojego przedmiotu, zna go i dla niego wszystko co proponuje byłoby intersujące. Jednak uczniowie nie są w pełni zainteresowani programem szkolnym ze wszystkich przedmiotów. W tej sprawie też można zasięgnąć opinii uczniów. Jeśli poprosimy ich o wyrażenie swojego zdania (bez wyciągania konsekwencji), to prawdopodobnie uczniowie powiedzą nam prawdę. Można np. poprosić o wskazanie poziomu nudy na danej lekcji przy pomocy świateł, czy barometru. Czy ja jako uczeń chciałbym być tak nauczany? Czy byłabym zainteresowana? Dawanie uczniom wyboru Jeśli już wiemy, kiedy uczniowie się angażują, kiedy się uczą, to można im zaproponować wybór – jak chcą się uczyć. Mogą oni zdecydować o sposobie wykonania polecenia, o pracy indywidualnej lub w grupie, o miejscu pracy (np. w innej sali lub zdalnie). Względy bezpieczeństwa nie pozwalają nauczycielom wypuszczać uczniów z Sali lekcyjnej, ale można tak zorganizować przestrzeń szkoły, aby uczniowie mogli być pod opieką nauczyciela poza klasa lekcyjną. Kluczową sprawą jest możliwość przenoszenia krzeseł i możliwość pracy w różnolicznych grupach. Niebagatelną sprawą jest również możliwość dostępu do internetu. Wybór łączy się z przedstawieniem przez nauczyciela uczniom kilku możliwości, które nauczyciel musi zaplanować przed lekcją. Zarówno planowanie możliwości, jak i organizacja miejsca jest kłopotliwa dla nauczyciela, ale może zaowocować zaangażowaniem uczniów i zmniejszeniem stopnia nudy szkolnej. Czy daję uczniom możliwość wyboru? Umożliwienie uczniom współpracy Jeśli uczniowie mogą uczyć się wspólnie, korzystać wzajemnie ze swojej wiedzy i doświadczeń, to nauka jest dla nich bardziej atrakcyjna. Jeśli nauczyciel tak organizuje pracę uczniów, aby mogli ją wykonywać wspólnie, to daje uczniom szansę na samodzielne przez nich dochodzenie do rozwiazywania problemu. Oprócz tego, że będę wtedy bardziej zaangażowani w naukę, to jednocześnie będą uczyć się współpracy w zespole, a ona będzie wymagana w ich dorosłym życiu. Czy daję uczniom szansę na współpracę? Korzystałam z artykułu Angeline Anderson, Susan Borg i Stephanie Edgar – 4 ways to maximize studentengagement

Ustalić: -konkretne sale lekcyjne, w których będą się odbywać spotkania indywidualne z uczniami wymagającymi pomocy, -salę, w której odbędzie się zebranie z rodzicami uczniów informujące o tym jak mogą pomóc swym dzieciom w tej sytuacji -sale lekcyjne do łagodzenia skutków kryzysu w grupach klasowych.

Czy pożegnanie z tegoroczną partią kiddos będzie "bye, chłopaki ... najlepiej. ucho. ver! " lub więcej z "później! Nie pozwól, aby drzwi uderzyły na wyjście! " Oto kilka prostych, zabawnych i niezapomnianych sposobów na zakończenie tego roku szkolnego, które są idealne do szkoły średniej lub średniej. ankietę klasy Oprócz zwykłych pytań dotyczących tego, co jednostka znaleźli najbardziej interesująca i co myślą, powinienem zrobić inaczej w przyszłym roku, zawsze lubię zadawać pytania dotyczące kultury w klasie. Czy myślą, że uczciwie traktowałem wszystkich moich uczniów? Czy miałem oczywiste ulubione? Czy były jakieś problemy z zastraszaniem, niewłaściwym zachowaniem itp., Które przegapiłem spójną podstawę? Czy czuli, że mogą zbliżyć się do mnie z pytaniami lub obawami? Wiem, że wielu moich facetów nie było zachwyconych czytaniem "Romeo i Juliet", ale czego nie wiem, jest to, że czują się przyjęte i wygodne w mojej klasie. I to jest rodzaj rzeczy, które naprawdę chcę wiedzieć. Wyślij "Em off with uśmiech Jednym z moich absolutnych ulubionych zajęć, kiedykolwiek jest jeden mój nauczyciel angielski starszy z mojej klasy. Przywiozła brązowe papierowe torby lunchowe i pozwól nam ozdobić je naszym imieniem i naklejkami i rzeczami. Potem minęła każdą z nas back of slips of paper. Każdy z nas miał na dość każdego członka naszej klasy, ale sami. Nasza praca, powiedziała, że zapisze coś miłego, pozytywnego lub niezapomnianego (w dobrej drodze!) O każdej koledzy z klasy. Anonimowo! Kiedy skończymy, umieściliśmy każdy worki do naszych worków z klasy. Później musimy przeczytać 20 lub tak ładne, zabawne, optymistyczne wiadomości z naszych kolegów z klasy. To było niesamowite. Kiedy robię to z moimi uczniami, robię trochę więcej przygotowawczego, aby upewnić się, że wszystko pójdzie płynnie. W niektórych zajęciach piszę imię każdego ucznia na pokładzie wraz z pewnymi ogólnymi ładnymi wypowiedziami dla studentów, którzy utknęli na tym, co powiedzieć kolegom z klasy, nie wiedzą dobrze. W niektórych klasach zbieram wszystkie stwierdzenia i przejrzyj je przed umieszczeniem ich w torbach. Verall, jednak jestem podekscytowany i dotknięty przez niektóre z komentarzy uczniów wychodzą na siebie. Oh! I nie zapomnij zrobić torby dla siebie! Pokochasz komentarze, które otrzymujesz. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, jak wdrożyć ten pomysł Sprawdź ten wcześniejszy post na blogu. Zawiera zdjęcia moich notatek od moich kolegów z kolegami z powrotem, gdy! weź selfie Poważnie jednak. Zrób to. Zbierz wszystkich razem i złap kogoś z holu, żeby zrobić zdjęcie. Dobrze się bawić. Zrób to głupie. Zaoferuj, aby wysłać go do wszystkich, czy pytają cię, czy nie. Zacząłem to zrobić kilka lat temu i nigdy tego nie żałuję. Lepiej nadal, mam ścianę fotograficzną w mojej klasie, gdzie wyświetlam wszystkie zdjęcia. Uczniowie go kochają. Wracają, aby zobaczyć ich strzał i mówić innym uczniom, aby przyszli i wyglądali. Obecni uczniowie zawsze chcą wiedzieć, czy pewnego dnia będą "na ścianie". Masz datę odtwarzania Będę teraz odważny i przyznać, że przez ostatnie kilka tygodni od maja moja cierpliwość z niektórymi moich dzieciaków jest ... trochę krótko. W rzeczywistości niektórzy z nich zaczynają zauważać i mówią takie rzeczy, "Założę się, że nie możesz się doczekać, aż się stąd wyjdziemy, huh?" Kocham ich ... ale wow może przetestować twoje nerwy, gdy pogoda się ładniej! pożegnalne wiadomości dla nauczyciela nauczyciele rozumieją, że w życiu czasami rzeczy się zmieniają, okoliczności życia zmieniają się lub czasami dopasowanie między nauczycielem a studentem po prostu nie działa już. Zdarza się. Jako nauczyciel uważam to za smutek, gdy jeden z moich uczniów liście. Szczególnie jeśli student studiuje ze mną na jakiś czas. Przyzwyczailiśmy się do zobaczenia siebie i będąc częścią każdego tygodnia. Nauczyciele inwestują w rozwój i rozwój studenta, planujemy im, i usłyszymy o tym, co dzieje się w swoim życiu każdego tygodnia. Do większości nauczycieli nie jesteś numerem, jesteś osobą, o której wiemy, troszczą się i chcesz najlepszych. WishesMessesAgesCom Pożegnalne wiadomości dla nauczycieli i profesorów: weź pomysły z tych inspirujących cytatów, aby napisać osobistą wiadomość na karcie z pozdrowieniami. Używaj słów Heartfelt w pożegnalnej mowie, aby pożegnać się w sposób, który pokazuje wdzięczność. Niezależnie od tego, czy jest to wezwanie nowej pracy lub emerytury - otrzymaj klasę razem i prysznic swojego nauczyciela z uśmiechami, uściskami, najlepszymi życzeniami i szczęściem. Słodkie posty na Facebooku, słodkie szpilki na Pinterest i Funny Tweets będą chłodnym dotykiem w pożegnalnych uroczystości dla nauczycieli i profesorów aktywnych na mediach społecznościowych. Nauczanie jest niewdzięczną pracą, która obejmuje tolerowanie niegrzeczne i lekceważące zachowanie przez cały czas. To twoja szansa na pokazanie, że mimo wszystkiego nie masz nic innego jak szacunek i podziw dla kogoś, kto stał przez ciebie wszystko.

^{Być nauczycielem Jestem nauczycielką języka polskiego oraz wychowawczynią w II Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku. Uwielbiam swoją pracę i młodzież. Pasjonuję się sztuką malarską, filmem oraz teatrem. Na moim blogu znajdziesz pomysły na lekcje języka polskiego i godzinę wychowawczą. Pokażę Wam również, jak pracuję z} ^{Szkoła nie powinna być taśmą produkcyjną, z której wychodzą równo przycięte roboty o jednakowych funkcjach i wymiarach. Raczej miejscem, w którym mały człowiek rozwija się, poznaje siebie, swoje zainteresowania, innych ludzi, świat. Jednym z podstawowych zarzutów wobec systemu szkolnictwa jest to, że traktuje on wszystkich dokładnie w ten sam sposób. Każdy kto przez niego przechodzi musi spełniać określone warunki: uczyć się określonych rzeczy w określony sposób według z góry określonego programu. Tymczasem każdy z nas jest inny – niezależnie od tego czy jesteśmy dorosłymi czy dziećmi. I jeśli nie weźmiemy tego pod uwagę, nie będziemy w stanie efektywnie uczyć. Każdy nauczyciel powinien więc postarać się poznać swoich uczniów, żeby możliwie dobrze dopasować metody i wymagania do ich potrzeb i charakteru. Jak to zrobić? Po pierwsze – rozmawiać Na lekcjach rozmowy nie są mile widziane, bo zwyczajnie nie ma na nie czasu. Trzeba przecież zrealizować program. Ale rozmowa to jedna z najprostszych metod nawiązywania kontaktów międzyludzkich i poznawania drugiej osoby. Warto więc czasami poświęcić na nią kilka minut lekcji. Poprosić o pomoc w wyborze prezentu dla siostrzenicy w podobnym wieku, zapytać o opinię na temat popularnego ostatnio filmu czy nawet o to, jak dzieciom podobają się lekcje – co lubią, czego nie, czy mają jakieś propozycje? Ważny jest też czas między lekcjami. Zdaję sobie sprawę z tego, że nauczyciel na przerwie chce odpocząć, ma dyżur, czy musi przygotować coś na kolejne zajęcia. Ale jeśli mamy możliwość porozmawiania z uczniami na przerwie czy po lekcjach, to nie gnajmy od razu do pokoju nauczycielskiego. Nie bójmy się dzieci, pamiętajmy, że szczególnie te młodsze mają dużą potrzebę kontaktu z osobą dorosłą. Często mama czy tata większość dnia spędzają w pracy, a dziecko albo w szkole, albo na zajęciach dodatkowych. Rolę bliskiego dorosłego przejmuje nauczyciel. Nie jest to może łatwa rola, ale daje nauczycielowi możliwość poznania swoich podopiecznych, a przez to – lepszego wykorzystania ich potencjału w nauce i rozwoju. Żeby dobrze tę szansę wykorzystać pamiętajmy jednak, że dzieci mają w życiu nie tylko szkołę i naukę. Nie pytajmy więc ich non stop o to, jak im idzie w szkole, czego się nauczyły na lekcji, czy są grzeczne itd. Zapytajmy o to, co u nich słychać. Jakie bajki czy filmy lubią oglądać, jakiej muzyki słuchają, gdzie chcieliby pojechać na wakacje, czy czytali coś ciekawego ostatnio… Jednym słowem – pamiętajmy o tym, że uczeń to nie tylko numerek na liście w dzienniku, ale również człowiek z własnym życiem i własnymi zainteresowaniami. O znaczeniu relacji interpersonalnych w edukacji Po drugie – obserwować Obserwować kto jak pracuje, kto jest w stanie skupić się nad zadaniem pisemnym, a kto nie. Kto bardziej angażuje się w pracę manualną, a kto w uzupełnianie ćwiczeń z książki? Kto się ciągle kręci? Kto musi rozmawiać? Kto angażuje się w śpiewanie piosenek, a kto w wyścigi? Ludzie uczą się w różny sposób. Szkoła w obecnej formie odpowiada głównie tym, którzy wykazują się inteligencją logiczno-matematyczną i językową. A co z całą resztą? Według Howarda Gardnera, autora teorii inteligencji wielorakich, jest jeszcze inteligencja przyrodnicza, muzyczna, przestrzenna, kinestetyczna, interpersonalna i intrapersonalna. Jeżeli lekcje cały czas wyglądają tak samo, to nie mamy szansy zobaczyć, w czym są dobrzy ci, którym akurat wypełnianie ćwiczeń i słuchanie wykładu nauczyciela nie wychodzi najlepiej. Jeśli będziemy wymagać od uczniów, żeby siedzieli cicho i wypełniali nasze polecenia na każdej lekcji, szanse na poznanie ich osobowości, rodzaju inteligencji czy zainteresowań są bardzo ograniczone. Oczywiście lekcja jest lekcją i rządzi się swoimi prawami (przynajmniej w obecnym systemie) i niestety nie możemy pozwolić uczniom na to, żeby robili to, co im się podoba. Ale możemy pozwolić im, pokazać się przed nami w różnych rolach. Trzeba tylko od czasu do czasu wyjść poza schemat lekcji i podejść do tematu z innej perspektywy. Praca samodzielna, praca w grupach, albo w parach, zadania wymagające nie tylko wiedzy książkowej, ale i ruchu, rozmowy, kontaktów między uczniami. Możliwości jest wiele. Ważne jest też, żeby patrząc na ucznia nie widzieć tylko tego, czy wypełnia wymagania programowe czy nie, czy jest grzeczny, czy może jego zachowanie doprowadza nas na skraj załamania nerwowego. Lepiej jest próbować dostrzegać mocne i słabe strony, co uczniowi pomaga pracować, a co przeszkadza się skupić. W czym trzeba mu pomóc, a w czym on może pomóc innym. Po trzecie – dać się poznać Chcemy poznać uczniów, żeby móc im pomóc efektywniej się uczyć. Ale poznając ich nawiązujemy też pewną więź. Nie patrzymy już na nich jak na roboty, które trzeba zaprogramować, albo jak na puste pudełka, do których trzeba zapakować odpowiedni zestaw produktów. Zaczynamy widzieć ich jako ludzi, często zaczynamy ich lubić, a przynajmniej rozumieć i nawet ich „złe” zachowanie łatwiej nam przełknąć, bo rozumiemy, że ma ono związek z ich problemami, a nie jest bezpośrednio wymierzone przeciwko nauczycielowi. Budowanie empatycznej relacji z drugą osobą – uczniem – daje najlepszy grunt do efektywnej nauki i rozwoju. Empatia i emocje – klucz do efektywnego uczenia się Ale ta relacja nie powinna być jednostronna. My też powinniśmy dać uczniom szansę poznać nas. Opowiedzmy im czasem coś o sobie, wykorzystajmy nasze prywatne doświadczenia na lekcji, pokażmy zdjęcia z wycieczki, dajmy posłuchać muzyki, którą lubimy… Uczniowie (szczególnie ci młodsi) są bardzo ciekawi tego, jak wygląda życie ich Pani czy Pana i jeśli uda nam się włączyć do lekcji elementy naszej prywatności, ich zainteresowanie błyskawicznie skacze w górę. Na przykład: mogę pokazywać bohaterów z książki i mówić „This is mummy”, „This is daddy” i uczniowie będą powtarzać, ale ich umysł jest zazwyczaj gdzieś daleko. A wystarczy, że zamiast obrazków w książce pokażę zdjęcia mojej rodziny i powiem „This is my mummy” i ich zainteresowanie gwałtownie wzrośnie. A to najprostsza droga do nauki, bo przecież mózg uczy się tego, co uważa za interesujące (lub przydatne). Jak uczy się mózg? Nauczyciel postrzegany jest przez uczniów często nie jako człowiek, ale jako funkcja. Przeciwko tej bezosobowej funkcji dużo łatwiej się buntować i z nią walczyć, niż z prawdziwą osobą, drugim człowiekiem, którego znamy chociaż trochę. Do pasji i miłości zmusić się nie da – trzeba ją raczej rozwijać. A tego siłą i strachem bardzo trudno dokonać. Bo żeby naprawdę uczyć, trzeba poznać uczniów i ich potrzeby. To tak jak w biznesie – firmy płacą duże pieniądze za badania rynku, po to, żeby wiedzieć czego klienci potrzebują i oczekują. Wtedy mają dużo większą szansę na sukces rynkowy. Dla nauczyciela poznanie ucznia jest właśnie takim badaniem rynku, które pozwoli nam odnieść sukces pedagogiczny. c autorka: Ola Jurkowska – nauczyciel języka angielskiego, któremu praca w szkole uzmysłowiła, jak absurdalne może to być zajęcie. W trosce o własne dzieci stara się zatem na własną rękę szukać sensownych rozwiązań w tej dziedzinie. Prowadzi bloga o edukacji, wychowaniu i zabawie – c foto: Kevin Jarrett, Melanie Holtsman, woodleywonderworks, Stephanie Sicore}

Jak pożegnać się z klientami? Drogie Koleżanki i Drodzy Koledzy, chciałbym/chciałabym serdecznie podziękować Wam wszystkim za [ilość lat] lat wspólnej pracy w firmie [nazwa firmy]. Nadszedł czas na zmiany w moim życiu zawodowym, jednak zawsze z sentymentem i wdzięcznością będę wspominał pracę z Wami.

Dariusz Gdesz Zwykle nauczyciel rozpoczyna pracę na początku roku szkolnego, ewentualnie – gdy zaczyna się śródsemestr. Wyjątki bywają. Można przecież w ciągu roku znaleźć pracę na zastępstwo. Wyjaśniamy, na jakich zasadach. Nagła choroba, pilny dłuższy wyjazd, tragedia rodzinna to niejedyne powody, w konsekwencji których pracownik musi – przynajmniej tymczasowo – odłożyć obowiązki zawodowe i zająć się swoimi że pracownik pojawił się na życiowym zakręcie, wiąże się z jego nieobecnością. Ta natomiast powoduje chaos organizacyjny w pracy. Warto sprawdzić: Aktualne oferty pracy W szkole tego rodzaju zamieszanie także jest mocno odczuwalne: nauczyciel na jakiś czas jest zmuszony pożegnać się z pracą, trzeba więc przyjąć inną osobę, taką na zastępstwo, żeby dzieci realizowały program nauczania. W ciągu roku szkolnego podobne sytuacje się zdarzają. Gdzie szukać ofert pracy dla nauczyciela Kto ma odpowiednie wykształcenie pedagogiczne i kwalifikacje, ale nie ma pracy w wyuczonym zawodzie, może spróbować swoich sił, starając się o pracę na zastępstwo. Jeżeli się sprawdzi i zyska uznanie w oczach pracodawcy, być może z czasem otrzyma etat w tej samej placówce i to na czas nieokreślony. Czasem bowiem sytuacja kadr w danej szkole zmienia się dynamicznie. Ogłoszeń o wakatach warto szukać na stronach samorządowych – portalach urzędów miast lub gmin, które sprawują nadzór nad lokalną oświatą publiczną. Można również zdobyć wiedzę na ten temat w kuratoriach oświaty (prowadzą one tzw. banki pracy dla nauczycieli) albo podpytać w miejscowym oddziale Związku Nauczycielstwa Polskiego. W przypadku szkolnictwa niepublicznego, należy najlepiej pytać u źródła, czyli w konkretnej placówce. Karta Nauczyciela to podstawa (prawna) Zatrudnianie nauczycieli odbywa się w oparciu o ustawę Karta Nauczyciela. W sytuacji pracy na zastępstwo te przepisy tak samo mają zastosowanie. Szkoła, przedszkole bądź inna placówka oświatowo-wychowawcza muszą wypełnić swoistą lukę w kadrach. Gdy zatem okazuje się, że dany nauczyciel przez dłuższy czas będzie nieobecny i będzie to nieobecność usprawiedliwiona, to zadaniem dyrekcji placówki jest znaleźć zastępstwo. Część lekcji mogą poprowadzić inni nauczyciele, lecz nadgodziny nie zawsze są możliwe w ich wypadku, choćby z uwagi na wykonywanie innych zadań. W takiej sytuacji w grę wchodzi zatrudnienie pedagoga z zewnątrz. Umowa na czas określony Z reguły grono pedagogiczne zatrudniane jest w oparciu o umowę na czas nieokreślony (chociaż wyjątki istnieją, np. na okres stażu podpisywana jest umowa z nauczycielem stażystą). W umowie z nauczycielem, który ma wykonywać pracę w zastępstwie nieobecnego pedagoga, jest natomiast wskazane, przez jaki okres ta umowa będzie obowiązywała – na czas nieobecności zastępowanego pracownika. Określone jest ponadto, za którego (imię i nazwisko) nauczyciela nowy pracownik szkoły czy przedszkola będzie wykonywał powierzone mu obowiązki. Umowa zawiera także informację, w jakim wymiarze czasu pracy będzie zatrudniony nauczyciel na zastępstwo. Nowy pracownik nie tylko pracuje na terenie szkoły. Zdarza się, że wykonuje swoją pracę w ramach umowy na zastępstwo, prowadząc zajęcia indywidualne z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych albo z niepełnosprawnymi. Wówczas zajęcia często są prowadzone w domach tych uczniów. Pensja nauczycielska Dyrektor szkoły ma wpływ na wybór kandydata do pracy, lecz nie ma wpływu na wysokość zarobków nauczycieli. Pensje pedagogów są gwarantowane zgodnie z przepisami. Strony podają w umowie, jakiej wysokości wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatki (przykładowo dodatek za wysługę lat) będą przysługiwały nowemu pracownikowi. Te kwoty muszą być w wysokości i na zasadach ustalonych w przepisach Karta Nauczyciela oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym. Uprawnienia i obowiązki wynikające ze stosunku pracy także są określone w przepisach ustawy Karta Nauczyciela. Więcej na temat: Umowa na zastępstwo Zgrzyty w nowej pracy Bywa, że dopiero co wybrano nauczyciela na zastępstwo, ale ten w umówionym dniu nie pojawił się w szkole. W takim razie znowu przepisy znajdą zastosowanie: stosunek pracy nawiązany na podstawie tej umowy wygaśnie, jeśli wyłoniony kandydat nie przystąpi do pracy we wskazanym dniu, a do tego nie usprawiedliwi swojej nieobecności w ciągu 7 dni. Gdy z kolei jednej ze stron albo obu stronom współpraca się nie układa i wygląda na to, że strony nie wypracują wspólnego rozwiązania, stosunek pracy można rozwiązać wcześniej niż w terminie, jaki widnieje w umowie. Wypowiedzenie może być złożone przez nauczyciela, wręczone przez dyrektora albo też zakończenie współpracy może odbyć się za porozumieniem stron. Sprawdź ogłoszenia: Praca Re: Pomóżcie…jak,,pożegnać” się z nianią? No coz…w takim wypadku chyba musisz powiedziec prawde…bo jesli sklamiesz, a to sie wyda, to i tak bedzie jej przykro i na jedno wyjdzie. Jesli macie dobra sytuacje to mozesz zaplacic jej 1miesiac wiecej…o ile polepszy to Twoje samopoczucie. Ja tak zrobilam. Przestałem być wychowawcą klasy maturalnej. To moje trzecie wychowawstwo w 18-letniej karierze nauczyciela. Miałem jedną klasę w starym liceum (cztery lata) i dwie w nowym (dwa razy po trzy lata). Razem daje to dziesięć lat bycia wychowawcą i osiem lat bez tego obowiązku. Dawniej nauczyciele wymigiwali się od funkcji wychowawcy. Każdy wolał tylko uczyć. Wprowadzenie awansu zawodowego spowodowało, że ludzie chcieli mieć własną klasę. Z klasą bowiem łatwiej zrobić awans. Nauczyciel bez klasy ma trudniej. Po zrobieniu awansu wychowawstwo było traktowane jak kula u nogi. Obecnie jest inaczej. W dobie braku godzin i ciągłego ryzyka zwolnienia wychowawstwo daje pewność zatrudnienia. Dyrekcja daje niejako wychowawcy zapewnienie, że przynajmniej na czas pełnienia tej funkcji można być pewnym pracy. Poza tym lekcja wychowawcza to zawsze godzina więcej do pensum. A nieraz właśnie tej godziny brakuje. No i za wychowawstwo dostaje się dodatkowe pieniądze (dodatek ok. 5 proc. pensji). Oddałem klasę i raczej nieprędko dostanę następną. Wychowawstwo będą dostawać nauczyciele, którym brakuje godzin do etatu. A brakuje wszystkim, tylko nie osobom, które uczą obowiązkowych przedmiotów maturalnych. Prędzej więc wychowawcą będzie nauczyciel wiedzy o kulturze niż matematyki, przysposobienia obronnego niż języka polskiego. Trochę mi szkoda. Przecież nauczyciel bez wychowawstwa jest jak piwo bez alkoholu albo kawa bez kofeiny. Niektórzy to lubią, ale mnie jakoś nie smakuje.

W momencie zmiany pracy często zastanawiamy się, w jaki sposób pożegnać się z kolegami, z którymi współpracowaliśmy długi czas. Niezależnie od tego, czy to my odchodzimy z pracy, czy nasi współpracownicy, z którymi nawiązaliśmy bliższe relacje, warto przekazać od siebie cytaty lub życzenia na pożegnanie.

Przedszkolaki wymagają specjalnego pomysły na zdalne nauczanie podczas ich procesu uczenia się. Dorośli mogą z łatwością manewrować dostępnymi e-ułatwieniami i sprawić, że będzie to dla nich zabawa. Jednak uczniowie zerówki polegają zasadniczo na bodźcach, które otrzymują od swojego nauczyciela. Dlatego nauczyciel przedszkolny musi opracować dla swoich uczniów specjalne pomysły na nauczanie tym artykule omówimy kilka z tych pomysłów i sposoby ich realizacji. Ogólnie rzecz biorąc, nauczyciel powinien w jak największym stopniu wzmacniać relacje osobiste i fizyczne nawet podczas nauczania zdalnego. Niezależnie od tego, jak mały (lub żaden) kontakt z twoimi uczniami, te pomysły pomogą ci pozostać w kontakcie z twoimi uczniami. 1. Niech dzieci zobaczą Twoją twarz Niech twoi źrenice zobaczą twoją twarz tak często, jak to możliwe. Niech te dzieci rozpoznają twoją twarz jako swojego zwykłego nauczyciela w szkole i będą zwracać uwagę na to, co mówisz lub uczysz. Tak więc pokaż swoją twarz swoim uczniom zawsze podczas harmonogramu nauczania zdalnego. 2. Zjedzcie razem obiad Zdalne nauczanie w przedszkolu nie oznacza, że Ty i Twoi uczniowie możecie zobaczyć tylko wtedy, gdy nadejdzie pora zajęć. Nie! Niech źrenice często widzą twoją twarz. Nawet podczas lunchu poinformuj ich, że nadszedł czas na lunch i poproś ich, aby również dostali jedzenie. Stwórz humor i zjedz razem lunch. Utrzymuje zainteresowanie uczniów w nienaruszonym stanie. 3. Zorganizuj wirtualną imprezę i regularne świętowanie Tak jak w normalnej klasie, zorganizuj wirtualną imprezę, zawody i uroczystości. Regularnie proś o konkursy taneczne, quizy, debaty i tak dalej. Nawet podczas urodzin któregokolwiek z twoich uczniów, upewnij się, że jest to transmisja na żywo, a inni uczniowie też mogą je świętować. W ten sposób łączysz uczniów i tworzysz zajęcia jak w trybie offline. 4. Utrzymuj niektóre z ich ulubionych zajęć w klasie Fakt, że twoi uczniowie spotykają się teraz online, nie oznacza, że powinieneś zrezygnować z regularnego planu zajęć. Zamiast tego utrzymuj regularne dyskusje i harmonogram zajęć nawet podczas nauki zdalnej. Zachowaj typowe rzeczy, które robisz w normalnej klasie. Przyjmuj wszystkie odpowiedzi, zachęcaj uczniów do interakcji i zachowania nadejdzie czas na oddanie, nagraj siebie, śpiewając i tańcząc, i zachęć swoich uczniów do przyłączenia się. W godzinach zamknięcia pozwól wszystkim uczniom pożegnać się z przyjaciółmi i poczekać, aż wszyscy wyjdą, zanim wyjedziesz. 5. Wykonuj indywidualne odprawy Oprócz skoordynowanych zajęć klasowych (wspólnych) weź udział w indywidualnej dyskusji i rozmowie z uczniami, nagraj, jak czytasz im historię na podstawie ich poziomu przyswojenia i zachęć ich do odpowiedzi. Zadaj im indywidualne pytania i oceń ich się również, że identyfikujesz uczniów, którzy nie są w dobrym nastroju i angażuj ich indywidualnie. Bardzo dobrze moderuj klasę i upewnij się, że nie ma zastraszania ani znieważania. To może łatwo wkurzyć uczniów. 6. Zapewnij dzieciom zabawne okazje do interakcji z przyjaciółmi Bądź wystarczająco elastyczny, aby pomieścić żarty i zabawę. Zachęć poszczególnych uczniów, aby nagrywali, jak recytują dowcipy, aby rozśmieszyć innych uczniów. Nie bądź zbyt sztywny ani rygorystyczny, jeśli chodzi o zasady i przepisy dotyczące nauczania zdalnego. Oczywiście nauczanie zdalne nie może się równać z tradycyjnym nauczaniem offline. Jednak te pomysły na zdalne nauczanie sprawią, że zdalne nauczanie będzie wydawało się zabawną aktywnością, którą możesz dołączyć, jest wyzwanie i rywalizacja. Rzuć wyzwanie swoim uczniom, aby recytowali wiersze i oglądali konkurs. Nie zapomnij wzmocnić ich swoimi opiniami i brawami. 7. Wykorzystaj przyjazne dzieciom zasoby do zdalnego nauczania Na koniec upewnij się, że adoptujesz i korzystasz z przyjaznych dzieciom pomocy dydaktycznych i zasobów. Zasoby te pomogą Ci w atrakcyjny i interesujący sposób zaprezentować zajęcia klasowe, które przyciągną Twoich uczniów. Jednym z takich jest BrainPop, który upraszcza koncepcje, aby Twoi uczniowie mogli łatwo się przydatnym narzędziem jest PrzerzućHTML5. Pozwala nauczycielom przekonwertować PDF z podręcznika lub materiałów dydaktycznych na flipbook. To narzędzie zostało opracowane z wykorzystaniem różnych szablonów, z których możesz prezentować swoje lekcje uczniom. Oferuje kreatywny sposób na projektowanie i prezentowanie materiałów do czytania. Co więcej, nauczyciele mogą prezentować swoje flipbooki na dowolnym urządzeniu. FlipHTML5 ma inne podstawowe funkcje, takie jak statystyki, wygląd biblioteczki itp., które doskonale nadają się do oceny. Jeszcze jedno, robienie animowane filmy wyjaśniające byłby doskonałym pomysłem na zdalne nauczanie dzieci. Mango Animate oferuje proste narzędzia do tworzenia filmów, takie jak PPT. Wbudowane szablony mają wszystko ustawione dla użytkowników. Wszystko, co musisz zrobić, to zastąpić obraz, treść tekstową i role, aby stworzyć własne animowane filmy. Dodawanie muzyki i dźwięku w Mango Animate nigdy nie było łatwe. Mają też kilka produktów, takich jak oprogramowanie do animacji tablicy, które dzieci tak bardzo pokochałyby dzięki efektom animacji rysowania ręcznego. Końcowa myśl Nauczanie uczniów przedszkola na odległość może być uciążliwe, niż się spodziewano. Dzieje się tak dlatego, że dzieci, w przeciwieństwie do dorosłych, wymagają bardziej wizualizacji niż tekstu i najlepiej stymulować je fizycznymi interakcjami. Jednak kilka pomysłów na nauczanie na odległość może stworzyć dla uczniów atmosferę przypominającą fizyczną klasę. Te pomysły zapewnią, że w pełni wykorzystasz nauczanie na odległość dla przedszkolaków.

Z kolei książka Zawsze bądź blisko Jehowy pomoże zainteresowanemu zrozumieć, jakie korzyści odniesie ze stosowania zasad biblijnych i jak dzięki temu zbliży się do Boga. Nawet jeśli już studiowałeś z kimś te książki, dobrze się przygotowuj do każdego studium z myślą o konkretnych potrzebach zainteresowanego.

„A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata.” (Ewangelia Mateusza 28,18-20)Tutaj widzimy, jakie zadanie otrzymali apostołowie od Jezusa. Chodzi więc nie tylko o to, by przyjść do stóp krzyża – jak głosi wielu tak zwanych ewangelistów oraz religijne pieśni, by tam, u stóp krzyża złożyć swoje jarzmo grzechu, i – jeżeli ktoś tak uczyni, to będzie zaliczony do chrześcijan i zrodzony na nowo. Zaproszenie Jezusa było zupełnie innego rodzaju – by naśladować Jego życie i to była ta zawartość, jaką apostołowie mieli dać ludziom, gdy zapraszali ich, by przyszli do Jezusa. Mieli ich czynić Słowa BożegoWielu kaznodziei ma za zadanie sprawić, by ludzie uwierzyli w przebaczenie grzechów i szukali Boga, gdy znajdą się w potrzebie tak, by mogli otrzymać pomoc i błogosławieństwo. A jeżeli doprowadzą ludzi do tego punktu, są zadowoleni. Jednak ich dalszym zadaniem jest wzmacniać ludzi i zachować w wierze, a to często może być trudna przemawiał w ten sposób, że wielu ludzi doszło do wiary w Niego: „Mówił więc Jezus do Żydów, którzy uwierzyli w Niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi” (Ewangelia Jana 8,30-36). Wiemy, jak to się dalej potoczyło. Gdy Jezus chciał ich uczynić uczniami, zaczęli Go nienawidzić. Tak również jest dzisiaj. Wielu z tych, którzy nazywają się chrześcijanami i uważają, że są zrodzeni na nowo, szybko staliby się wrogami „kaznodziei”, gdyby on chciał uczynić ich uczniami. Jednak takim zadaniem wielu ewangelistów się nie przejmuje. Zwiastują odpowiednie Słowo, by wywołać wielkie przebudzenia i nie podejmują tego ryzyka, by czynić ludzi uczniami, ponieważ boją się, że wielu z nich stanie się ich wrogami i odejdzie swoimi wielu tak zwanych ewangelistów nie jest zrodzonych na nowo ani sami nie są uczniami. Apostoł Paweł już w tamtym czasie mówił: „Bo my nie jesteśmy handlarzami Słowa Bożego, jak wielu innych, lecz mówimy w Chrystusie przed obliczem Boga jako ludzie szczerzy, jako ludzie mówiący z Boga.” (II List do Koryntian 2,17)Tylko niewieluJezus odpowiedział tym, którzy pragnęli Go naśladować, lecz najpierw chcieli pożegnać się z domownikami: „A Jezus rzekł do niego: Żaden, który przyłoży rękę do pługa i ogląda się wstecz, nie nadaje się do Królestwa Bożego.” (Ewangelia Łukasza 9,62). Kto ma wiarę, by w ten sposób odpowiedzieć komuś, kto pragnie zacząć naśladować Jezusa? Rozumiemy z Pisma, że tylko niewielu jest przeznaczonych do Królestwa Bożego; jednak wielu jest takich, którzy w swoich trudnościach szukają u Boga pomocy. Gdy Izrael znalazł się w potrzebie, cały lud się nawracał; ale kiedy Bóg im pomógł, odchodzili od Niego i szli swoimi własnymi drogami. Tak też jest dzisiaj w tych wielkich zgromadzeniach, gdzie nie ma innego zainteresowania, jak tylko szukać Boga po to, by nie pójść na wieczne zginienie lub by otrzymać pomoc w ziemskich trudnościach. Tacy ludzie płacą wielkie pieniądze kaznodziejom, by wzmocnili ich w przekonaniu, że Bóg jest im łaskawy i pomoże, pomimo ich złego stylu życia. Są pocieszeni tym, że Bóg patrzy na nich przez Jezusa i nie wspomni ich zatem jest w stanie uczyć ludzi przestrzegać wszystkiego tego, co Jezus polecił? I któż jest powołany do tego, by być uczniem?Ten artykuł to połączenie dwóch fragmentów: „Bożej Ewanglii” (Ukryte Skarby 1988/1992) oraz artykułu „Ucz się przestrzegać”,opublikowanego w miesięczniku BCC «Ukryte Skarby» w maju 1949 roku.© Copyright Stiftelsen Skjulte Skatters Forlag

Główne obchody odbyły się w MCK. 50 lat temu powstała pierwsza Szkoła Specjalna, która objęła opieką i edukacją osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Organizatorzy zapoznali gości i uczestników z historią rozwoju Szkolnictwa Specjalnego w Skarżysku - Kamiennej, wspomnienia przywołała pani Wiesława Pisarska.

Jeśli istnieje jedno doświadczenie wspólne dla całego rodzaju ludzkiego we wszystkich epokach, to jest nim śmierć. Musi się z nią zmierzyć każdy człowiek. Wobec tego doświadczenia wszyscy jesteśmy równi. W takim samym stopniu dotyka zarówno bogatego jak i biednego. Śmierć to wielka tajemnica i każdy człowiek, podchodząc do jej drzwi, przechodzi przez nie samotnie. Spotkanie ze śmiercią jest wpisane w życie – czy tego chcemy, czy nie, nie ominie nikogo z nas. Wielokrotnie poruszałam temat śmierci na lekcjach religii i wiem, że aby oswoić dziecko z tematem śmierci, należy to zagadnienie wprowadzać sukcesywnie. Powinien to być proces, ponieważ to, co dziecko usłyszy, może istotnie wpłynąć na kształtującą się osobowość. Każde dziecko jest inne i ma różne możliwości pojmowania. Przeżywanie żałoby i śmierci jest dla nastolatka jednym z najtrudniejszych momentów, gdyż ważną cechą dla okresu dorastania jest to, że przeżycia i emocje są skrajne i zmienne, dlatego istotne jest, aby być przy dziecku, poświęcić mu czas oraz pozwolić reagować tak, jak ono tego potrzebuje. Unikanie rozmów o śmierci powoduje u ucznia jeszcze większe poczucie zagrożenia i zagubienia. Dlatego niezbędne w uporaniu się ze stratą są otwarte rozmowy, w których dziecko może wyrażać swój ból i swoją niezgodę. Ze strony dorosłego, który chce pomóc dziecku przeżywającemu żałobę, nic nie zastąpi obecności, rozmowy, wysłuchania i nienarzucającej się pomocy. Bardzo ważne jest to, by przed rozmową z dzieckiem o śmierci bliskiej mu osoby poobserwować jego zachowanie i emocje, jakie okazuje. Należy akceptować każdą reakcję dziecka. Zaczynając rozmowę, warto wyjaśnić w prostych słowach istotę śmierci, wtedy łatwiej będzie dzieciom zrozumieć i zaangażować się w rozmowę. Komunikat powinien być jasny i prosty, a język dostosowany do możliwości rozwojowych dziecka. Dzieci często czują się zagubione i trzeba być gotowym na udzielenie im wsparcia i odpowiedzi na Wskazówki, które pomogą katechecie wspierać dziecko i jego bliskich w żałobie Przekazanie dziecku informacji o śmierci bliskiej osoby. Dobrze byłoby, aby zrobiła to najbliższa dziecku osoba, niezależnie, w jakich okolicznościach nastąpiła śmierć, dostosowując swój przekaz do jego wieku. Dziecko powinno poznać prawdę. Umożliwienie dziecku pożegnania się ze zmarłym. Uważa się, że zabranie dziecka, aby zobaczyło ciało zmarłego i pożegnało się z bliskim oraz udział w ceremoniach pogrzebowych mają pozytywny wpływ na radzenie sobie z obecną stratą i żałobą w przyszłości. Trzeba jednak kierować się tu zdrowym rozsądkiem i zapytać je o zgodę na udział w tych wydarzeniach. Dziecko należy przygotować na trudne, ale równocześnie doniosłe chwile. Warto, aby dorosły słuchał tego, co dziecko chciałoby powiedzieć zmarłej osobie, może jak bardzo mu jej brakuje, jak ją kochało. Tego rodzaju rozmowa ze zmarłym pozwala pożegnać się z nim i zostawić w sobie dobrą pamięć o tej osobie. Wskazanie, dziecku, jak może czynnie włączyć się w pożegnanie zmarłej osoby. Młodsze dziecko może przygotować pożegnalny rysunek, starsze napisać list, może modlić się za duszę zmarłego oraz ofiarować przyjęcie Komunii Świętej. Podczas pogrzebu należy też zapewnić dziecku opiekę znanej osoby. Zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa. Wiąże się to głównie z utrzymaniem codziennych nawyków i zwyczajów. Ważne, aby tych stałych elementów w życiu młodego człowieka było jak najwięcej. Jeśli nastąpią duże zmiany, to powinny zachodzić co najmniej po roku od śmierci bliskiej osoby. Pokazanie dziecku, że o trudnych rzeczach można rozmawiać. Należy wspominać z dzieckiem osobę zmarłą, ilekroć dziecko tego chce, oraz inicjować wspomnienia. Niekiedy dziecko nie będzie chciało rozmawiać o zmarłym i wówczas nie należy na to nalegać, ale warto być wrażliwym na oznaki przeżywania przez nie straty. Akceptowanie u dziecka emocji. Trzeba pozwolić dziecku na wyrażanie w bezpieczny sposób: smutku, lęku, rozpaczy, złości, nienawiści czy poczucia winy oraz innych emocji. Bardzo ważne jest, aby nie ukrywać przed dzieckiem własnego żalu po czyjejś śmierci, tęsknoty czy smutku, wyjaśniać powody pojawiających się łez. Radzenia sobie z emocjami najlepiej uczy przykład – jeśli dziecko zobaczy, że okazywanie i rozmawianie o nich, nawet po śmierci bliskiej osoby, jest normalne, istnieje szansa, że również będzie się nimi dzieliło. Kontakt z bólem i trudnymi uczuciami, ujawnianie, wyrażanie emocji, są niezastąpione w procesie żałoby i prowadzą do odzyskiwania równowagi oraz umożliwiają wyruszenie w dalsze życie. Często się mówi, że na śmierć jest zawsze za wcześnie. Tym bardziej w szkole, kiedy odchodzi uczeń. W swojej pracy pedagogicznej spotkałam się z tragiczną śmiercią ucznia trzeciej klasy gimnazjum, którego uczyłam. Każde odejście wiąże się z dużymi przeżyciami, kiedy to równowaga wszystkich w szkole zostaje mocno zachwiana. W takich okolicznościach katecheta, jako członek społeczności szkolnej, może mieć ważną i szczególną rolę do odegrania. Wsparcie dzieci i młodzieży w sytuacji żałoby w szkole cechuje specyfika kontaktu z grupą, w której poszczególne osoby mogą się różnie zachowywać, może pojawiać się naśladowanie innych, a zachowania mogą być gwałtowne, np. płacz. Pogodzenie się ze śmiercią może być procesem trwającym całe życie. Chociaż nie wszystkie nasze odpowiedzi mogą być pocieszające, warto dzielić się tym, w co naprawdę wierzymy i jak myślimy. A jeśli mamy jakiekolwiek wątpliwości, lepiej uczciwie powiedzieć, że nie znamy odpowiedzi na to pytanie. To może być bardziej pocieszające niż wyjaśnienie, do którego sami nie jesteśmy przekonani. Ogólne wskazówki w zakresie postępowania w czasie bezpośrednio po śmierci w społeczności szkolnej Ważne jest poinformowanie uczniów o tym, co się wydarzyło – informacja powinna zostać przekazana w klasie, nawet jeśli uczniowie wcześniej indywidualnie dowiedzieli się o śmierci. Może to uczynić katecheta, wychowawca. Wiadomość powinna być konkretna, dostosowana do wieku dzieci i zawierać prawdę, nawet trudną. Pozwolenie dzieciom i młodzieży na wyrażanie emocji i normalizowanie ich, wskazywanie, że w takiej sytuacji emocje mogą być bardzo różne co do ich jakości i natężenia – normalne jest, że ktoś np. płacze, ale może być, że nie odczuwa aż tak wielkich emocji i to, że nie płacze, też jest czymś normalnym. Ważne jest wysłuchanie tych z uczniów, którzy chcą coś powiedzieć. Można zaproponować uczniom formę działania przez wyjście do kościoła, w którym ksiądz krótko powie o znaczeniu cierpienia i śmierci oraz nadziei na życie wieczne w odniesieniu do męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, poprowadzi modlitwę, np. koronkę do Miłosierdzia Bożego w intencji zmarłej osoby, jej rodziny i bliskich. Można też zorganizować krótką modlitwę w klasie. Klasa, którą dotknęła śmierć, powinna mieć udział w planowaniu uczestniczenia w ceremoniach pogrzebowych, np. zamówić mszę świętą, wybrać kwiaty, młodsze dzieci mogą przygotować pożegnalne rysunki, które zostaną umieszczone w kopercie i złożone przy trumnie razem z kwiatami, starsi uczniowie mogą pisać listy, w których pożegnają się ze zmarłym. Udział uczniów w pogrzebie powinien być dobrowolny. Trzeba odbudować u dzieci i młodzieży poczucie bezpieczeństwa i pewności. Jednocześnie nie możemy dziecka do niczego zmuszać. Może nie chce rozmawiać, ale ważne jest, by wiedziało, że je... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań magazynu "Katecheza" Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online Dostęp do filmów szkoleniowych ...i wiele więcej! Sprawdź

Na niniejszej stronie mogłeś się dowiedzieć, czy pisownia pożegnać jest poprawna. Każda definicja i objaśnienie w serwisie JakSięPisze (wliczając w to pożegnać czy porzegnać) powstała na podstawie oficjalnego słownika języka polskiego. Dzięki temu zawsze masz pewność, że przedstawione informacje są wiarygodne i wolne od Korzystając z możliwości, jakie daje internet, można pracować na konkretnych dokumentach wspólnie z uczniami. A wszystko to online. Co ważne, wszystko można tak skonfigurować, by dostęp do plików miały tylko wyznaczone przez Ciebie osoby. Niektóre dokumenty może widzieć tylko nauczyciel i uczeń, a inne - cała klasa. YPba7K.